ပန္းအခူးခံရသူမ်ား

traveling-with-teacher-copy

ပန္းအခူးခံရသူမ်ား
ဒီလုိနဲ႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ခရီသြားရင္း တစ္ေန႔မွာေတာ့ လမ္းကေလးဟာ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ . . .ပန္းခင္းႀကီးတစ္ခုထဲ ျဖစ္သြာတာကုိ ျမင္လုိက္ရတယ္ . . .
ပန္းခင္းႀကီးဟာ . . . ျဖဴ နီ ျပာ ဝါ ပန္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ . . .။
ေတာင္ေစာင္းေလးတစ္ခုေပၚက . . . က်ယ္ျပန္႔တဲ့ လြင္ျပင္ထက္မွာ အလြန္သာယာတယ္ . . . ။
ေလေျပေလညွင္းေလးနဲ႔အတူ . . . ပန္းရနံ႔ေတြဟာလဲ ေမြးႀကိဳင္ေနတယ္။
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . .
ပန္းရနံ႔သင္းတဲ့ ေလညွင္းေလးကုိ ႐ွဴ႐ွဴိက္ရင္း လန္းဆန္းစြာ ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ တပည့္က . . .
အလြန္လွပတဲ့ ဒီေနရာမ်ဳိးမွာ ထာဝရ ေနခ်င္စိတ္ေတာင္ေပၚလာတယ္တဲ့. . . ။
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ေရွ႕မွာ . . .
လူတစ္စုဟာ . . . ပန္းခူးေနတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။
ဒီေလာက္သာယာ လွပတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ . . . လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ၿငိဳးႏြမ္းေနတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ပန္းခင္းႀကီးကုိ ေက်ာ္ေတာ့ တပည့္က မေအာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ခုန . . . ပန္းခူးေနတဲ့လူစုဟာ . . . ဒီေလာက္သာယာတဲ့ ေနရာမွာ ေနၾကပါလ်က္နဲ႔ . . . ဘာေၾကာင့္မ်ား မ်က္ႏွာ မသာမယာ ျဖစ္ေနၾကတာလဲ. . . ” လုိ႔ ေမးတယ္တဲ့. . .။
ဆရာသခင္က . . . “ပန္းအခူးခံရတဲ့. . . လူသားေတြေပါ့ . . . “လုိ႔ တုိတုိတုတ္တုတ္ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ တပည့္က . .
“ဆရာသခင္ေျပာတာ . . . သေဘာမေပါက္ဘူး . . . “လုိ႔ ေျပာေတာ့ ဆရာက ျပန္ရွင္းျပတယ္ . . . ။
“ဒီလုိ ငါ့တပည့္. . . မင္းအျမင္မွာ . . . လူေတြ ပန္းခူးေနတယ္လုိ႔ ထင္ရေပမဲ့ . . . ပန္းစိုက္တဲ့ ေတာင္သူေတြဟာ သူတုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ ပန္းေတြ မထြက္ရင္ . . . သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြဟာ . . . ဒီလိုပဲ ၿငိဳးႏြမ္းေနတတ္တယ္ . . . ။ ပန္းေတြကုိ ေျမၾသဇာေကၽြးရတဲ့ စရိတ္ အလုပ္သမားခ . . . ေတြ တြက္ၿပီးေတာ့ . . . သူတုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္ ပန္းေတြ မထြက္ရင္. . . သူတုိ႔အတြက္ က်န္မွ က်န္ပါ့မလားလုိ႔ . . . စုိးရိမ္စၿမဲပဲ . . . ဒါေၾကာင့္ . . . မင္းအျမင္မွာ ပန္းခူးေနတာလုိ႔ ထင္ရေပမဲ့ . . . ပန္းအခူးခံရသူေတြ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ . . . ငါ့တပည့္” လုိ႔ ဆရာသခင္က ေျပာရင္း . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ ခရီးလမ္းကုိ . . . ဆက္ေလွ်ာက္သြားၾကေတာ့တယ္. . . ။

flower pick

= = = ပန္းအခူးခံရသူမ်ား= = =
သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ပဲ . . .
မင္းေရာင့္ရဲလား . . . ။
ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ပဲ . . .
မင္းေရာင့္ရဲလား . . . ။
အိမ္ေလးတစ္လံုးပဲ . . .
မင္းေရာင့္ရဲလား . . . ။
ကားေလးတစ္စီးပဲ . . .
မင္းေရာင့္ရဲလား . . . ။

ေလာကမွာ . . .
စြဲမက္စရာပန္းေတြ . . . ဖူးပြင့္ေနတယ္ . . . ။
လုိတာထက္ ပုိရင္ . . .
အဲဒီပန္းေတြ . . . မင္းကုိ ျပန္ခူးလိမ့္မယ္ . . . ။

ကုိယ္က ပန္းခူးေနတယ္လုိ ထင္တယ္ . . .
ကုိယ္မသိတာက . . .
ပန္းေတြ ကုိယ့္ကုိ ျပန္ခူးေနတာကုိ . . .။

ဆႏၵပန္းေတြ . . .
ကုိယ့္ကုိ ျပန္ခူးရင္ . . .
ရင္ထဲမွာ က်န္ခဲ့မွာက . . .
“ေသာက” ပန္း . . .။
ဦးေကာဝိဒ ဝစီပိတ္ဆရာေတာ္

art worm

တီေကာင္မွ လူသားသုိ႔ ေပးစာ
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာသခင္နဲ႔ တပည့္က ခရီးသြားရင္း . . .
က်ယ္ေျပာတဲ့ . . . ရြံ႕အိုင္ႀကီးတစ္အုိင္ကုိ . . . ျဖတ္သန္းရတယ္ . . . ၊
အဲဒီအုိင္ႀကီးမွာ . . . တီေကာင္ေတြ ေပါမ်ားတဲ့အတြက္ . . .
ရြံ႕ႏြံမ်က္ႏွျပင္ေပၚမွာ . .  တီေကာင္ေတြ သြားထားတဲ့ . . . လမ္းေၾကာင္းေတြဟာ အမ်ားႀကီးေပၚေနတယ္ . . . ။

ဒီေတာ့ တပည့္က . . . ဆရာသခင္ကုိ ေမးတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . အဲဒီ အေကြ႔အေကာက္ လမ္းေၾကာင္းေတြက . . . ဘာေတြလဲ . . . ”
ဒီေတာ့ ဆရာသခင္က . . .
“တီေကာင္က . . . လူသားေတြကုိ ေပးတဲ့စာေပ့ါ . . . ငါ့တပည့္ . . . ” လုိ႔ေျပာရင္း တပည့္ကုိ ရပ္ၿပီး . . . ျပန္လွည့္ၾကည့္လုိက္တယ္ . . . ။
ၿပီးေတာ့ . . . စကားကုိ ဆက္ေျပာတယ္ . . .
“တီေကာင္ေလးေတြကုိ . . . လူေတြ တန္ဘုိးမထားၾကဘူး . . . ငါ့တပည့္ . . . အမွန္မွာေတာ့ . . . တီေကာင္ဆုိတာ . . . လူသားေတြရဲ႕ တကယ့္မိတ္ေဆြ . . . လူေတြစုိက္ပ်ဳိးတဲ့ေျမႀကီးကုိ . . . အေကာင္းဆံုး ေျမၾသဇာ ထုတ္လုပ္ေပးတာက . . . ဒီတီေကာင္ေလးေတြပဲ . . . ။
သူတုိ႔တုိေတာင္းလွတဲ့ ဘဝေလးမွာ . . .
ေလာကအတြက္ . . . အေကာင္းဆံုး ေပးဆပ္သြားတယ္ . . . ”
“ဒီရြံ႔႕ႏြံေပၚက . . . အေရးအေၾကာင္းေတြက . . . ဘာကုိေျပာတာလဲ ဆုိေတာ့ . . . ေလာကရဲ႕ . . . ႐ႈပ္ေထြးေကာက္ေကြးလွတဲ့ . . . ဘဝလမ္းမွာ . . . အေကာင္းဆံုး ေပးဆပ္ျခင္းကိ . . .
လူသားေတြ သိေစဖုိ႔ . . . စာေရးေပးထားတာေလ . . .
မၿမဲျခင္း . . . မညီမွ်ျခင္း . . . အစုိးမရျခင္း . . . ဆုိတာကုိ . . . ေရးေပးတဲ့စာေပါ့ . . . ။
လူေတြသာ . . . သတိမျပဳမိလုိ႔ . . .
မဖတ္ျဖစ္တာပါ . . . ငါ့တပည့္ . . . “လုိ႔ ဆံုးမသြန္သင္ရင္ . . .
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ . . . ခရီးဆက္ထြက္ၾကေတာ့တယ္ . . . ။

= = = တီေကာင္မွ လူသားတုိ႔ ေပးစာ = = =
ငါ့မွာ . . .
မ်က္စိမရွိ . . .
နားမရွိ . . .
ေျခလက္မရွိ . . .
ဒါေတာင္ . . .
ေလာကအတြက္ ေပးဆပ္ဆဲ . . .။
မင္းေကာ  . . . ? ? ? ? ? ? ?

ဦးေကာဝိဒ ဝစီပိတ္ဆရာေတာ္

သားေကာင္ျဖစ္သြားေသာမုဆုိး
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . .
ခရီးသြားရင္း . . . ႀကီးမားတဲ့ ေတာအုပ္ႀကီး တစ္ခုကုိ ျဖတ္သန္းရတယ္။
ေတာအုပ္ဟာ ေနေရာင္မထုိးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ . . .
ႀကီးမားတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးေတြ . . . ဖံုးအုပ္ေနတာေၾကာင့္ . . .ေအးျမေနတယ္။
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း . . .
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ . . . လူတစ္ေယာက္ . . . ငူငူႀကီး ထုိင္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္ . . . ။
သူ႔ရဲ႕ေဘးမွာလဲ . . . ေတာငွက္ေပ်ာရြက္ခင္းထားလုိ႔ . . .
မႈိေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခူးၿပီး ပံုထားတာကုိ ေတြ႕ရတယ္ . . . ။
မုဆုိးလုိ႔ ထင္ရတဲ့ ဒီလူဟာ . . . ဆရာ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ သူ႔ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့အထိ တစ္ခ်က္မွ . . . ေခါင္းေမာ့မၾကည့္ဘဲ . . . ေခါင္းငံု႔ၿပီး ငူငူႀကီး ထုိင္ေနတယ္ . . . ။
အဲဒီလူကုိ ျဖတ္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးေရာက္ေတာ့ . . . တပည့္ကေမးတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . မႈိရတဲ့မ်က္ႏွာ . . . ဆုိတာ . . . ၿပံဳးရႊင္ေနတာကုိပဲ . . . ေတြ႕ဖူးပါတယ္ . . . ခုနမုဆုိးရဲ႕ မ်က္ႏွာက . . . ဘာကုိ အလုိမက်ျဖစ္ေနတာလဲ . . . ” လုိ႔ေမးတယ္တဲ့။
ဒီေတာ့ ဆရာသခင္က . . .
“သားေကာင္ ျဖစ္သြားတဲ့ မုဆုိးေလ . . .”လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။
တပည့္က ေျပးလုိက္လာရင္း . . .
“ဆရာသခင္ . . . ေျပာတာမရွင္းလုိ႔ . . . တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပန္ရွင္းျပပါလား . . . “လုိ႔ေမးလုိက္တယ္။ ဆရာသခင္ဟာ . . . ဘာမွ မေျပာဘဲ . . . ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္ . . .။ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး ေက်ာက္တံုးေတြ ထူထပ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုကုိ ေရာက္ေတာ့ . . .
ဆရာသခင္ဟာ . . . လမ္းေဘးက ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးေပၚမွာ . . . အေမာေျဖရင္း ထုိင္ခ်လုိက္တယ္။
တပည့္ကလည္း . . . အလိုက္သိစြာ . . . ပါလာတဲ့ ေရဗူးထဲက ေရကို ေၾကးခြက္ေလးထဲ ထဲ့ၿပီး ဆရာသခင္ကုိ . . . ကပ္လုိက္တယ္ . . .။

ဒီေတာ့ ဆရာသခင္က . . . ေအးေအးေဆးေဆး ေလသံနဲ႔ ေမးတယ္ . . .
“မုဆုိးလဲသားေကာင္ . . . သားေကာင္လဲမုဆုိး . . . ဆုိတဲ့ ေဝါဟာရကုိ . . . ၾကားဖူးလား ငါ့တပည့္”
ဒီေတာ့ တပည့္က . . .
“ၾကားေတာ့ ၾကားဖူးပါတယ္ ဆရာသခင္ . . . ဒါေပမဲ့ . . . အဓိပၸါယ္ကုိေတာ့ . . . ေလးေလးနက္နက္ မသိဘူး . . .”လုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။
ဆရာသခင္က . . . ရွင္းျပတယ္ . . .
“ခ်စ္တပည့္ . . . ဥပမာကြာ . . . ခုနမုဆိုးဟာ . . . ဇနီးမယားရွိတယ္ ဆုိပါစုိ႔ . . . သူ႔မွာ . . . မိသားစုကုိ ေကၽြးေမြးဖုိ႔ တာဝန္ရွိတာေပါ့ . . .
ဒါနဲ႔ သူဟာ . . . ေတာထဲကုိ ဒူးေလးထမ္းၿပီး . . . သားေကာင္ရွာထြက္တယ္ . . .
ဒါနဲ႔ . . . တစ္ေန႔ သူကံေကာင္းၿပီး . . . ယံုေလးတစ္ေကာင္ ရလာတယ္ . . .။
ဒါနဲ႔ . . . စိတ္ထဲမွာ . . . “ငါေယာက်္ားကြ” . . . ဆုိတဲ့ အတၱနဲ႔
“ေရာ့ မိန္းမေရ . . . ဒီေန႔ ငါယံုသား ရလာတယ္ . . . ခ်က္လိုက္စမ္းပါဦး”လုိ႔ ခပ္ၾကြားၾကြားနဲ႔ ေပးလုိက္မယ္ . . .။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . သူဟာ တစ္အားကံေကာင္းလုိ႔ . . .
ေတာဝက္ႀကီး တစ္ေကာင္ . . . ရလာျပန္ေရာ . . .။
ရြာကုိ ထမ္းလာေတော့ . . . လူေတြ . . . အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနလိမ့္မယ္ . . . ဒီေတာ့ သူက . . . “ေဟ . . . လူေတြ . . . လာကူၾကကြာ တစ္ရြာလံုးကုိ ငါေဝေပးမယ္ . . .”ဆိုေတာ့ ရြာသားေတြက ဝုိင္းကူ  . . . ဝုိင္းဖ်က္ . . . သူက အညီအမွ်ေဝေပး . . .
ေပ်ာ္တစ္ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ သူ႔ကုိသူ ဂုဏ္ယူလုိ႔ . . .။
ဒီေတာ့ . . . မုဆုိးဟာ ေတာလုိက္ဝါသနာ ပါလာၿပီး . . . ေလာကသဘာဝအတုိင္း . . . သူဟာ ရက္ေပါင္းၾကာလာေတာ့ . . . သားေကာင္ ရလိုက္ မရလုိက္ ျဖစ္လာတာေပါ့ . . .။
သားေကာင္ရွားလာေတာ့ . . . ခပ္ေဝးေဝးကုိ သြားၿပီး ပင္ပင္ပန္းပန္း သားေကာင္ရွာရတာေပါ့။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ . . . သူဘဝ ေန႔ရက္ေတြကုိ . . .
“သားေကာင္ရွာရတဲ့ . . . သားေကာင္” အျဖစ္ ျဖတ္သန္းရေတာ့တာေပါ့” . . . လုိ႔ ရွင္းျပရင္း ခဏနားလိုက္တယ္။ တပည့္ကလည္း ဆရာဘာဆက္ေျပာမလဲ နားေထာင္ေနတယ္။
“တပည့္ . . . လူရဲ႕ဆႏၵအာ႐ံုဟာ . . . အေဟာင္းအသစ္ေသာ အေၾကာင္းေတြ အေပၚမွာ . . . က်င္လည္က်က္စားတတ္တယ္ . . .။
မ်က္စိအာ႐ံု . . . နားအာ႐ံု . . . ပါးစပ္အာ႐ံု . . . ထိေတြ႕ျခင္းအာ႐ံု . . . စိတ္အာ႐ံု . . . အားလံုးဟာ . . . အသစ္အသစ္ေသာ အေၾကာင္းတရားေတြကို . . . ရွာေဖြတတ္ၾကတယ္ . . . ေမြ႕ေပ်ာ္တတ္တယ္ . . . အသစ္အသစ္ေသာ အေၾကာင္းတရားေတြကုိ ရွာေဖြေမြ႕ေပ်ာ္ရင္းနဲ႔
ရလိုက္ . . . မရလုိက္ ျဖစ္တတ္တယ္ . . .။ အဲဒီအခါ စိတ္ဆင္းရဲ႕ရတယ္ . . .။
အဝတ္တစ္ထည္ရွိလွ်က္နဲ႔ . . . ေနာက္အသစ္တစ္ထည္ လုိခ်င္တယ္ . . .
တစ္ဝမ္းတစ္ခါး . . . စားႏုိင္ ေနႏုိင္ ဝတ္ႏုိင္လွ်က္နဲ႔ . . . မေရာင့္ရဲႏုိင္ဘဲ . . . သူေဌးႀကီးေတြ ျဖစ္ခ်င္တယ္။
အဲဒီ အသစ္အသစ္ဟာ ဆႏၵေတြေၾကာင့္ ပူေလာက္ေသာက ေရာက္ေနသူအဖုိ႔ . . .
ဘယ္မွာ ရႊင္လန္းတဲ့ မ်က္ႏွာ ရွိပါ့မလဲ ငါ့တပည့္ . . .။
အဲဒါကုိပဲ . . .
“မုဆုိးလည္း သားေကာင္ . . . သားေကာင္လည္း မုဆုိး”လုိ႔ ဆုိလုိရင္း ျဖစ္တယ္” လုိ႔ေျပာရင္း . . .
ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ ခရီး . . . ဆက္ထြက္ၾကေတာ့တယ္။

hunter

= = = သားေကာင္ျဖစ္သြားေသာမုဆုိး = = =
မ်က္စိကလည္း . . .
လွပတဲ့ . . . သားေကာင္ရွာတယ္ . . .။
နားကလည္း . . .
နာေပ်ာ္ဖြယ္ သံစဥ္ေတြ ရွာတယ္ . . .။
လွ်ာကလည္း . . .
ခ်ဳိၿမိန္တဲ႔ အရသာကုိ ရွာတယ္ . . .။
ခႏၶာကလည္း . . .
ေႏြးေထြးေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ . . . အထိအေတြ႔ကုိ ရွာတယ္ . . .။

တစ္ဘဝၿပီး တစ္ဘဝ . . .
သားေကာင္ကုိ ရွာၾကရင္းနဲ႔ . . .
သံသရာ . . . အဆက္ဆက္မွာ . . .
မေမာႏုိင္ မပန္းႏုိင္ရွာလုိ႔ . . .။
အမွန္မွာေတာ့ . . .
လူသားဆုိတာဟာ . . .
မုဆုိးလုိ႔ ထင္ရတဲ့ . . .
ဆႏၵမ်ားရဲ႕ သားေကာင္ပါပဲ . . . ။

စိတ္ကုိ ေရခ်ဳိးေပးျခင္း
ဆရာသခင္နဲ႔ တပည့္ဟာ . . . ခရီးသြားရင္း . . . မိုခ်ဳပ္ခါနီးသြားတာေၾကာင့္ . . .
ရြာႀကီးတစ္ရြာရဲ႕ . . . ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းက . . .  ေညာင္ပင္ႀကီးေတြ ေပါက္ေရာက္တဲ့ ေတာအုပ္ထဲမွာ တစ္ညနားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။
ေတာထဲက သစ္ကုိင္းေျခာက္ေတြကို စုၿပီး . . . တစ္ညလံုးအတြက္ မီးဖုိဖုိ႔ ျပင္တယ္ . . . ။ ညဦးယံမွာ . . . ဆရာသခင္က ပရိတ္ရြတ္ . . . အရပ္(၁၀)မ်က္ႏွာကုိ ေမတၱာပုိ႔ၿပီး . . . တရားထုိင္ေနေတာ့တယ္ . . . ။
တပည့္ကလည္း . . . ပါလာတဲ့ မနက္က ေကာက္ညွင္းေပါင္းကို မီးဖုတ္ၿပီး တုိ႔ဟူးနဲ႔ တုိ႔စား . . .  ေရကုိ တစ္ဝေသာက္ၿပီး ဗုိက္ကေလး တင္းလာေတာ့ ကေလးပီပီ မ်က္လံုးေလး စင္းၿပီး အိပ္ခ်င္လာတယ္။
ဆရာသခင္ကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ . . . ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ တရားထုိင္ေနတံုး။ ဒီေတာ့ . . . အိပ္ယာေလးခင္း . . . လြယ္အိပ္ကုိ ေခါင္းအံုးေလးလုပ္ၿပီး . . . အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။
သန္းေခါင္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ . . . ေသာက္ထားတဲ့ ေရက မ်ားတာမုိ႔ . . .
အေပါ့သြားခ်င္လုိ႔ ႏႈိးလာတယ္ . . .  ဆရာသခင္ကုိ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တရားထုိင္ေနတံုး။
ေတာသြားၿပီး အျပန္ . . . ဆရာသခင္ တရားထုိင္ေနတာကုိ . . . လဲေလ်ာင္းလ်က္ ၾကည့္ရင္း ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
တပည့္ဟာ . . . အရံုဦးရဲ႕ ေတာထဲက ငွက္ကေလးေတြ . . . တြန္ၾကဴးသံနဲ႔အတူ ႏႈိးလာတယ္။
ဖုိထားတဲ့ မီးပံုဟာလည္း . . . ျပာပဲက်န္တာကုိ ေတြ႕ရတယ္ . . . ။ ဆရာသခင္ဟာ မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီး မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္ . . . ။
အေညာင္းေျဖတဲ့ အေနနဲ႔ . . . အနီးအနားမွာ . . . လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္ . . . ။
ဒီေတာ့ တပည့္က “ဆရာသခင္ . . . တစ္ညလံုး မအိပ္ဘဲ . . . ဒီလုိပဲ တရားထုိင္ေနတာလား”လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။
ဆရာကေတာ့ . . . ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ . . . တိတ္တဆိတ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္ . . . ။
အေတာ္ၾကာေတာ့ ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္သား . . .
ကုိယ္လက္သန္႔စင္ဖုိ႔ ျမစ္ထဲကုိ ဆင္းလာၾကတယ္ . . . ။
ျမစ္ရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းမွာ . . . လူေတြ . . .  ေရခ်ဳိးေရခပ္ေနၾကတယ္ . . .
မနက္ေစာေစာဆုိေတာ့ . . . ျမစ္ေရဟာ ေအးျမၾကည္လင္ေနတယ္ . . . ။
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ေရခ်ဳိးၿပီးေတာ့ . . .
တစ္ဖက္ကမ္းက . . . ေရခ်ဳိးေရခပ္ေနတဲ့ လူေတြကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတယ္ . . . ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ . . . ဆရာသခင္က . . . တပည့္ကုိ လွမ္းေမးလုိက္တယ္ . . .
“လူေတြ ၃ ရက္ေလာက္ ေရမခ်ဳိးရင္ . . . ဘာျဖစ္တတ္လဲ . . . ငါ့တပည့္ . . . ”
ဒီေတာ့ တပည့္က “ကုိယ္နံ႔ေတြ နံေစာ္ေနမွာေပါ့ . . . ဆရာသခင္ . . . “လုိ႔ ေျဖတယ္။
“သံုးရက္ေလာက္ . . . သြားမတုိက္ . . . ပလုပ္မက်င္းရင္ေကာကြာ . . . “လုိ႔ထပ္ေမးတယ္။ တပည့္က “အာပုပ္နံ႔ေတြ ထြက္ေနမွာေပါ့ ဆရာသခင္ . . . “လုိ႔ ေျဖတယ္။
ဆရာသခင္က . . . “လူေတြဟာ . . . ေန႔စဥ္ေရခ်ဳိး . . . သြားတုိက္လုပ္ၾကတယ္ . . . ငါ့တပည့္ ရုပ္ခႏၶာ နဲ႔ စိတ္ခႏၶာမွာ . . . စိတ္ခႏၶာက . . . ပုိအေရးႀကီးတယ္ . . . ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ . . . စိတ္ခႏၶာက ရုပ္ခႏၶာကုိ ထိမ္းခ်ဳပ္ထားလုိ႔ျဖစ္တယ္ . . . ။ ဒါေပမဲ့ . . . လူေတြ . . . စိတ္ခႏၶာကုိ သန္႔ရွင္းေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ ေမ့ေနၾကတယ္ . . . ။
အမွန္မွာေတာ့ . . . တရားထုိင္ျခင္း . . . ပုတီးစိတ္ျခင္း . . . ေမတၱာပုိ႔ျခင္း . . . သတိပဌာန္နဲ႔ ေနျခင္းမွန္သမွ်ဟာ . . . စိတ္ခႏၶာကုိ ေရခ်ဳိးေပးျခင္းပဲ . . . ။ စိတ္ၾကည္လင္ေနမွ ရုပ္လည္း ၾကည္လင္ေနလိမ့္မယ္ . . . ငါ့တပည့္ . . . ကဲ . . . ကဲ . . . ဒုိ႔လဲ ခရီဆက္ဖုိ႔ ျပင္ရေအာင္”လုိ႔ ေျပာၿပီး . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ ခရီးဆက္ၾကေတာ့တယ္ . . . ။

bathing

===စိတ္ကုိေရခ်ဳိးေပးျခင္း===
“စိတ္ပင္လယ္” . . . ကုိ . . .
ၿငိမ္သက္ေအာင္ ထိမ္းခ်ဳပ္ျခင္း . . . ။
“စိတ္ပင္လယ္” . . . ကုိ . . .
မွန္သားျပင္လုိ . . . ၿငိမ္ေစျခင္း . . . ။
အေလ့အက်င့္ လုပ္ေပးရမယ္ . . .
စိတ္ကုိ ေရခ်ဳိးေပးရတယ္ . . . ။

မငိုခ်င္ေလနဲ႔ . . .
စိတ္ . . . တစ္ေနကုန္ . . . ပင္ပန္းခဲ့သမွ် . . .
စိတ္ကုိ ေရခ်ဳိးေပးလုိက္ကြယ္ . . .
အရာရာက . . . လန္းဆန္းသြားမယ္ . . . .

ဖံု . . . နဲ႔တူတဲ့ . . . အ ကုသုိလ္ဟာ . . .
ေနရာတကာမွာ . . . ရွိေနတယ္ . . . ။
ဖံုနဲ႔တူတဲ့ . . . ပံုရိပ္ေတြဟာ . . .
ေနရာတရာမွာ . . . ရွိေနတယ္ . . . ။
ေရခ်ဳိးလုိက္ကြယ္ . . . ခ်ဳိးလုိက္ကြယ္ေနာ္ . . .
နက္ဖန္ေတြ . . . ေအးခ်မ္းသြားမယ္ . . . ။

စိတ္ကုိ . . . ေရခ်ဳိးေပးတဲ့လူနဲ႔ . . .
စိတ္ကုိ . . . ေရမခ်ဳိးေပးတဲ့လူ . . .
ဘယ္မွာကြာလဲ . . . ဆုိေတာ့ . . .
ဝိဇၹာ . . . နဲ႔ . . . အဝိဇၨာ . . . ။

( ဦးေကာဝိဒ ဝစီပိတ္ဆရာေတာ္)

===ဓါတ္===
ဒီလုိနဲ႔ . . . ဆရာသခင္နဲ႔ တပည့္ဟာ . . . ဟိမဝႏၱာေတာင္ေၾကာ ေတာင္စြယ္ကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း ဆက္လုိ႔လာလုိက္တာ တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . .  ဗုဒၶဂယာ . . . လုိ႔ေခၚတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူရာ “မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ႀကီး”ကုိ ေရာက္လုိ႔လာတယ္ . . . ။
သူတုိ႔ ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ေစတီေတာ္ပရဝဏ္ဝင္းအတြင္းကုိ ​မဝင္ၾကေသးဘဲ . . . ေစတီေတာ္မုခ္ဦးအဝနားမွာ ထုိင္နားေနၾကရင္း . . . ကမၻာအရပ္ရပ္က . . . ဘုရားဖူးလာတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြကုိ . . . ေငးေမာၾကည့္ေနၾကတယ္ . . . ။
လူမ်ဳိးစံု . . . အေရာင္အေသြးစံုနဲ႔ လူေတြကုိ ေတြ႕ေနရတယ္ . . . ။ ဘူတန္၊ တိဘက္၊ တရုတ္၊ မြန္ဂုိးရီးယား၊ ဂ်ပန္၊ ယုိးဒယား၊ ခမာ၊ ေလာ၊ ျမန္မာ၊ သီရိလကၤာေတြအျပင္ကုိ . . . ဥေရာပႏုိင္ငံျခားသားေတြကုိလည္း ေတြ႕ေနရျပန္တယ္ . . . ။
ေစတီပရဝုဏ္ထဲေရာက္ေတာ့ . . . လူမ်ဳိးေပါင္းစံုက . . . ကုိယ့္ဓေလ့ထံုးစံအတုိင္း . . . ပံုစံမ်ဳိးစံုနဲ႔ . . . ဘုရားဝတ္ျပဳေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရျပန္တယ္ . . . ။
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ဂုဏ္ေတာ္ကုိးပါးနဲ႔ ေမတၱသုတ္ကုိ ေစတီလက္ဝဲရစ္ ပူေဇာ္ၿပီးေတာ့ . . . ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူရာ . . . ေဗာဓိေညာင္ပင္ရိပ္မွာ ထုိင္လုိက္ၾကတယ္ . . . ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ . . . တပည့္ကေမးတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ကမၻာအရပ္ရပ္က . . . ဒီေလာက္မ်ားတဲ့လူေတြ . . . ကုိယ့္အိမ္မွာလည္း . . . ဘုရားစင္ရွိရဲ့သားနဲ႔ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ေဝးလံၿပီး . . .  ေခါင္တဲ့အရပ္အထိလာၿပီး ဘုရားလာဝတ္ျပဳၾကတာလဲ . . . “လုိ႔ ေမးလိုက္တယ္တဲ့ . . . ။
ဆရာသခင္က . . .
“ငါ့တပည့္ . . . ဓါတ္ဆုိတဲ့ . . . သေဘာတရားကုိ . . . အၾကမ္းအားျဖင့္ မင္းဘယ္လုိ နာလည္းသလဲ . . . “လုိ႔ ေမးတယ္ . . . ။
တပည့္က . . . “ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ဘူး . . . ဆရာသခင္ . . . တစ္ခ်က္ေလာက္ ရွင္းျပပါလား . . . “လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။

ဒီေတာ့ ဆရာသခင္က ရွင္းျပတယ္ . . .
“ဥပမာဆုိပါေတာ့ . . . ငါ့တပည့္ရာ . . .
တကယ္လုိ႔ မင္းေဆးရံုကုိသြားရင္ . . . ေဆးရံုကေဆးနံ႔ေတြနဲ႔အတူ . . . မင္း . . . (ေဝဒနာ)ဓါတ္ . . . တစ္ခုကို . . . ခံစားရလိမ့္မယ္ . . . ။
ေနာက္ . . . ရာဇဝတ္ရံုး အက်ဥ္းေထာင္တုိ႔ကုိ မင္းေရာက္သြားရင္လည္း . . . မင္းဟာ (ဒုစရုိက္) ဓါတ္ . . . တစ္ခုကုိ . . . ခံစားရလိမ့္မယ္ . . . ။
ပဲြလမ္းသဘင္၊ ကပဲြ၊ ခုန္ပြဲေတြကို မင္းေရာက္သြားရင္လည္း . . .
(ျမဴးၾကြတဲ့) ဓါတ္ . . . တစ္ခုကို . . . မင္းခံစားရလိမ့္မယ္ . . . ။
ဘုရားေက်ာင္းကန္နဲ႔ သူေတာ္စင္ေရွ႕ကုိ ေရာက္ရင္ . . .
မင္းဟာ . . . (ေအးျမတဲ့) ဓါတ္ . . . တစ္ခုကုိ . . . ခံစားရလိမ့္မယ္ . . .
အဲဒါ . . . ဓါတ္ . . . ရဲ႕ အၾကမ္းဖ်င္း . . . သေဘာပဲ . . .
အဲဒီအထိ . . . မင္းသေဘာေပါက္လား”လုိ႔ေမးေတာ့ . . . တပည့္က
“သေဘာေပါက္ပါၿပီ . . . ဆရာသခင္ . . . “လုိ႔ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္ . . . ။
ဆရာသခင္က ဆက္ေျပာတယ္ . . .
“အဲဒီလုိပဲေပါ့ . . . ငါ့တပည့္ . . .
ေနရာတစ္ခုခုမွာ . . . အႀကိမ္ႀကိမ္ . . . အဖန္ဖန္အလဲလဲ . . .
ေကာင္းေသာ အေၾကာင္းတရားတစ္ခု . . . ျပဳလုပ္သည္ျဖစ္ေစ . . .
ဆုိးေသာ အေၾကာင္းတရားပဲ ျပဳလုပ္သည္ျဖစ္ေစ . . . ျပဳလုပ္ေနမယ္ဆုိရင္ . . . အဲဒီ “ဓါတ္”ေတြဟာ . . . အဲဒီေနရာမွာ . . . ပုိမုိမ်ားၿပီး . . . ကိန္းေအာင္းေနမွာေပါ့”
ဒုိ႔ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ . . . “ေလးဆူဓါတ္ပံု . . . ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီး”ဆုိရင္လည္း . . . ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီၿပီး . . . သူေတာ္စင္မ်ဳိးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာ . . . ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္ . . . ၊ ေမတၱာပုိ႔ . . . ၊ အမွ်ေဝနဲ႔ . . . သူေတာ္စင္ေတြရဲ႕ . . . ေမတၱာေတြဟာ . . . မ်ားျပားလြန္းလွတဲ့အတြက္ . . . ေစတီေတာ္ရင္ျပင္ကုိ ေရာက္တာနဲ႔ . . .
ေစတီေတာ္ကုိ . . . အေဝးက လွမ္းဖူးလုိက္တာနဲ႔ . . .
ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးၿပီး . . . ေအးျမသြားတာကုိ . . . မင္းခံစားဖူးတယ္ မဟုတ္လား . . . ငါ့တပည့္ . . . “လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ တပည့္က . . .
“ဟုတ္ပါတယ္ . . . ခံစားဖူးပါတယ္ . . . ဆရာသခင္”လို႔ ျပန္ေျဖတယ္ . . . ။
ဆရာသခင္က ဆက္ၿပီး . . .
“ဒီလိုပဲေပါ့ ငါ့တပည့္ . . .
ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီျဖည့္ေတာ္မူခဲ့ရတဲ့ . . .
ဒုိ႔ရဲ႕ သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္ရွင္ . . . ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူရာ ေဟာဒီ . . . ေဗာဓိပင္ႀကီးနဲ႔ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ႀကီးမွာလဲ . . .
ႏွစ္ေထာင္ေပါင္းခ်ီၿပီး . . . ကမ ၻာအရပ္ရပ္က . . .
သူေတာ္စင္မ်ဳိးဆက္ . . . တစ္ဆက္ၿပီးတစ္ဆက္ . . .
အဓိ႒ာန္ဝင္ . . . ၊ ေမတၱာပုိ႔ အမွ်ေဝနဲ႔ . . .
ေန႔ေရာ . . . ညပါ . . . ေမတၱာပို႔သံ . . . ဆိတ္သုဥ္းျခင္း မရွိရာအရပ္ . . . မွာ ႀကီးမားတဲ့ . . . ေမတၱာဓါတ္ေတြဟာ . . . ေပါင္းစုလုိ႔ေနမွာေပါ့ . . .
မင္းသေဘာေပါက္လား . . . ငါ့တပည့္ . . . “လုိ႔ ဆရာသခင္က ေမးလုိက္တယ္ . . . ဒီေတာ့ တပည့္က . . .
“သေဘာေပါက္ပါၿပီ . . . ဆရာသခင္ . . . “လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။

ဆရာသခင္က . . . ဆက္ၿပီး . . .
“မင္း(ဓါတ္ကူးတယ္)ဆုိတဲ့ စကားေကာ . . . ၾကားဖူးမယ္ထင္တယ္ . . .
ဥပမာကြာ . . . ဆုိးတဲ့လူနဲ႔ေပါင္းရင္ . . . လူဆုိးျဖစ္သြားတတ္တယ္ . . .
ေကာင္းတဲ့လူနဲ႔ေပါင္းရင္ . . . လူေကာင္းျဖစ္တတ္တယ္ . . . စသည္ျဖင့္ေပါ့
ဒါဆုိရင္ ဘာ့ေၾကာင့္ လူေတြ . . . ဒီေလာက္ေခါင္တဲ့ . . . ဗုဒၶဂယာမွာ . . . တစ္ကူးတစ္က . . . နဲ႔လာၿပီး . . . အဓိ႒ာန္ဝင္ . . . ေမတၱာပုိ႔ . . . ဘုရားဖူးၾကတယ္ဆိုတာ . . . မင္းသေဘာေပါက္ၿပီထင္ပါရဲ႕ . . .
ကဲ . . . ဒုိ႔လဲ . . . ရတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ . . . တရားထုိင္ၿပီး ေမတၱာပုိ႔ရေအာင္ . . . “လုိ႔ဆုိၿပီး . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . မဟာေဗာဓိေညာင္ပင္ႀကီး အရိပ္ေအာက္မွာ . . . ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ . . . တရားထုိင္ေနၾကေတာ့တယ္ . . . ။

gaya

===ထာဝရ အရိပ္===
သိဒၶတၳမင္းသား . . . လက္ေပၚက . . .
“လူေသ . . . ျပာတစ္ဆုပ္” . . . ကေန . . .
စခဲ့တဲ့ . . . ဇာတ္လမ္း . . . တစ္ပုဒ္ . . . ။

ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ . . . လုိ႔ . . .
ေနာင္ . . . ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀၀) အေက်ာ္ . . .
ဘုရားပြင့္ရာ . . . ေဗာဓိေညာင္ပင္ရင္းမွာ . . .
ရင္ထဲက . . . လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ . . .
ငါဘာ့ေၾကာင့္ . . . ရြတ္ဆုိပူေဇာ္ေနရတယ္ဆုိတာကုိ . . .
ရင္ထဲက . . .
ငါအသိဆံုးပါ . . .  . . . ။
(၂၀၀၆ ဒီဇင္ဘာ ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူရာ ဗုဒၶဂယာ ေဗာဓိေညာင္ပင္ရင္းတြင္ ေရးသည္ . . . ။)
ဦးေကာဝိဒ ဝစီပိတ္ဆရာေတာ္

mountain

ျဖတ္သန္းျခင္း၏ နည္းလမ္းမ်ား
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ . . . လမ္းခရီးမွာ . . .
ႀကီးမားမတ္ေစာက္တဲ့ . . . ေတာင္တန္းႀကီးတစ္ခုဟာ ကားဆီးေနတယ္ . . . ေနလဲေစာင္းၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ . . . ေတာင္ေျခမွာပဲ စခန္းခ်လုိက္ၾကတယ္ . . . ။

သူတုိ႔နဲ႔ မနီးမေဝးမွာ . . . ေတာင္ရဲ႕ဟုိဖက္က . . . ေက်ာ္လာတဲ့ ခရီးသြားတစ္စုနဲ႔ . . . ဆရာသခင္ဟာ . . . စကားလက္ဆံုက်ၿပီး ျဖတ္သြားရမည့္ . . . လမ္းခရီးကုိ . . . ေမးေနတယ္ . . . ။
တပည့္ကေတာ့ . . . ကေလးပီပီ . . . ခပ္ေစာေစာပဲ . . . အိပ္ေမာက်သြားတယ္ . . . ။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ . . .  ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ေတာင္စတက္ၾကေတာ့တယ္။
တ . . . ပည့္ကေတာ့ . . . လူငယ္ပီပီ . . . သုတ္သုတ္နဲ႔ တက္သြားလုိက္ .
ေမာရင္ . . . ဆရာသခင္ကုိ ျပန္ထုိင္ေစာင့္လုိက္ . . . လုပ္ေနေပမဲ့. . ဆရာသခင္ကေတာ့ . . . တစ္လွမ္းျခင္းပဲ . . . ေျဖးေျဖးနဲ႔ မွန္မွန္ . . . ေတာင္တက္ေနတယ္ . . . ။
ဒီလုိနဲ႔ ေတာင္ထိပ္ေရာက္ခါနီးမွာ . . .
ေက်ာက္တံုးေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ . . . ေက်ာက္ေတာတစ္ခုကုိ . . . ျဖစ္သန္းရတယ္ . . . ။
တပည့္လည္း . . . ထံုးစံအတုိင္း . . . ေမ်ာက္ေပါက္စေလး တစ္ေကာင္လုိ . . . ဟုိခုန္ကူးလုိက္ . . . ဒီခုန္ကူးလိုက္ . . . လုပ္ေနရာက . . . ေျခေခ်ာ္ၿပီး . . . ေျခေထာက္ေခါက္သြားေရာ . . . ။
ဆရာသခင္က . . . ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ . . . ပါလာတဲ့ ေတာဆိတ္ဆီကုိ လူးေပးၿပီး . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ . . . ခဏထုိင္နားေနၾကတယ္ . . . ။
ဆရာသခင္က . . . ေလသံေအးေအးနဲ႔ . . . တပည့္ကုိ ဆံုးမတယ္ . . .
“ဒီမွာ . . . ငါ့တပည့္ . . . ဆရာေျပာတာကုိ . . . ေသေသခ်ာခ်ာ  . . . နားေထာင္ၿပီး . . . မွတ္ထား . . . ခရီးလမ္းတစ္ခုကုိ သြားျခင္း . . . ျဖစ္ေစ . . . ျပႆနာတစ္ခုကုိ . . . ျဖတ္သန္းျခင္းျဖစ္ေစ . . . ဘဝမွာ . . . ရွင္သန္ေနထုိင္ျခင္းျဖစ္ေစ . . . ေအာင္ျမင္၏ . . . မေအာင္ျမင္၏ဆုိတာ . . . အေျခခံအေၾကာင္းတရား (၅) ခ်က္ရွိတယ္ . . . ။
(၁) ကေတာ့ . . .
ခရီးလမ္းရဲ႕ . . . အကြာအေဝး (သုိ႔) ျပႆနာရဲ႕ အတိမ္အနက္ကုိ သိျခင္းပဲ . . . ၿပီးေတာ့ . . . ျဖတ္သန္းသြားရမည့္ . . . ခရီးလမ္းတစ္ပုိင္းစီရဲ႕ . . . သုိ႔မဟုတ္ . . . ျပႆနာ . . . တစ္ဆင့္စီရဲ႕ . . . အစိတ္အပုိင္းကုိ သိျခင္းပဲ . . . ။
ဒါမွ . . . ဘယ္ေရာက္ရင္ . . . ဘယ္ေလာက္ အားစုိက္ရမယ္ဆုိတာ . . . ဆံုးျဖတ္ႏုိင္မယ္ . . . ။
(၂) ကေတာ့ . . .
အခ်ိန္အခါနဲ႔ . . . စည္းဝါးကုိ သိျခင္းပဲ . . .
ဥပမာ . . . ဒီလမ္းကုိ . . . မုိးတြင္းသြားရင္ . . . ဒီေလာက္ခရီးေပါက္မွာ မဟုတ္ဘူး . . . ။
ၿပီးေတာ့ . . . ေနေစာင္းမွ ေတာင္တက္ရင္လည္း . . .
ေတာင္ထိပ္မေရာက္ခင္ မုိးခ်ဳပ္သြားလိမ့္မယ္ . . . ။
ဒီလုိပဲ . . . ဘဝရဲ႕ ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းရာမွာလည္း . . . ဝင္ရမည့္အခ်ိန္ . . . ထြက္ရမည့္အခ်ိန္ကုိ သိတတ္ရမယ္ . . . ။
(၃) ကေတာ့ . . .
သမာဓိရွိဖုိ႔ . . . အာ႐ံုစူးစုိက္ဖုိ႔ လုိအပ္တယ္ . . .
ကုိယ္သြားေနတဲ့ ခရီးလမ္းမွာ . . . အႏ ၱရာယ္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနရင္ . . .
သမာဓိမရွိလုိ႔ မျဖစ္ဘူး . . . ။ သမာဓိမရွိရင္ . . . ခုမင္းျဖစ္သလုိ . . .
အနာတရ ျဖစ္တတ္တယ္ . . . ျပႆနာေတြကုိ ေျဖရွင္းရာမွာလည္း . . .
သမာဓိ မရွိရင္ . . . အနာတရ . . . အဆံုးအ႐ံႈးျဖစ္တတ္တယ္ . . . ။
(၄) အခ်က္ကေတာ့ . . .
“မိမိကုိယ္ကုိ . . . မိမိယံုၾကည္ျခင္းပဲ . . . ”
အထက္က အခ်က္(၃) ခ်က္ကုိ . . . ေသေသျခာျခာ သိသြားရင္ . . .
ေနာက္တစ္ခ်က္က်န္တာကေတာ့ . . .
ဒီလမ္းခရီးေပၚမွာ . . . ဒီျပႆနာေပၚမွာ . . .
မိမိကုိယ္ . . . မိမိယံုၾကည္မႈ အျပည့္အဝရွိရမယ္ . . .
ငါလုပ္ႏုိင္ . . . ျဖတ္သန္းႏုိင္ရမယ္လုိ႔လဲ . . . ယံုၾကည္မႈ ရွိမယ္ . . .
မိမိကုိယ္ကုိေတာင္ မိမ္ ယံုၾကည္မႈ မရွိရင္ . . .
ဘယ္လုိေအာင္ျမင္မႈကုိ . . . ရႏုိင္မလဲ . . . ။

(၅) အခ်က္ကေတာ့ . . .
“ဇြဲရွိျခင္း” . . . ပဲ။
လမ္းခရီးမွာျဖစ္ျဖစ္ . . . ဘဝရဲ႕ ျပႆနာေတြျဖစ္ျဖစ္ . . .
ျပႆနာဆုိတာ . . . ေပၚလာတတ္စၿမဲပဲ . . . ။
ခုမင္း အနာတရ ျဖစ္သလုိေပါ့ . . . အဲဒီလုိ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ . . .
ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ေနရာကို ေရာက္ဖုိ႔ . . . ပန္းတုိင္ကို ေရာက္ဖုိ႔ဆုိတာ . . .
ဇဲြနဲ႔ . . . က်ားကုတ္က်းခဲ စိတ္ဓါတ္ဟာ . . . လုိအပ္တယ္ . . . ။
ဇြဲမရွိရင္ . . . မင္းလုိခ်င္တဲ့ ေနရာကုိ . . . ဘယ္လုိမွ ေရာက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ခုလဲ . . . ေနမဝင္ခင္ ေတာင္ေျခေရာက္ဖုိ႔ . . .
ဒုိ႔ဆရာတပည့္ . . . ႀကိဳးစားရလိမ့္မယ္ . . . ငါ့တပည့္ . . .
ငါေျပာတာေတါကုိ တစ္သက္လံုး မေမ့နဲ႔ . . .
ပန္းတုိင္ေရာက္ဖုိ႔ဆုိတာ . . .
ဒီအခ်က္ (၅) ခ်က္ မရွိလုိ႔ မျဖစ္ဘူး . . . “။
လုိ႔ေျပာၿပီး . . . ဆရာသခင္က တပည့္ကုိ . . . ယုယုယယနဲ႔ ေတာင္ေျခကုိ ေနမဝင္ခင္ ေရာက္ႏုိင္ေအာင္ . . . ခရီးဆက္ထြက္ၾကေတာ့တယ္။

stream

ေရသည္မေကာက္ ျမစ္သာေကာက္၏
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာသခင္နဲ႔ တပည့္ဟာ . . . ခရီးသြားရင္း . . . ျမစ္ႀကီးတစ္ခုနား ေရာက္လာတယ္ . . . ။
ျမစ္ကူးတံတားကုိ ေရာက္ဖုိ႔ . . . ေကာက္ေကြ႔တဲ့ျမစ္ကုိ . . . ပတ္ၿပီး သြားၾကရတယ္ . . . ။
သြားရင္း . . . သြားရင္း . . . နဲ႔ . . .  မြန္းတည့္ေရာက္ခါနီးအထိ . . . ေလွ်ာက္လာၾကတာ . . . ျမစ္ကူးတံတားကုိ မေရာက္ေသးဘူး . . .
ဟုိဘက္ကမ္းကုိ . . . လွမ္းျမင္ေနရပါလွ်က္နဲ႔ . . . ေက်ာ္ျဖတ္လုိ႔ မရဘူးျဖစ္ေနၾကတယ္ . . . ။

ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ေနမြန္းမတည့္ခင္ . . . တစ္ခုခုစားဖုိ႔ . . . ခဏနားလိုက္ၾကတယ္ . . . ။
တပည့္က ဆရာကုိ ေမးတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ေရေတြဟာ . . . ဘာေၾကာင့္ . . . ေကာက္ေကြ႔ၿပိး . . . စီးဆင္းေနရတာလဲ . . . ”
ဒီေတာ့ ဆရာသခင္က ေအးခ်မ္းစြာ ၿပံဳးရင္း ျပန္ေျဖတယ္ . . .
“ခ်စ္တပည့္ . . . အမွန္မွာကေတာ့ . . . ေရက . . . ေကာက္ေကြ႔ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ . . . ေရကုိ . . . ေသးမြားတဲ့ ေရစက္ေလးေတြနဲ႔ . . . စုေပါင္းထားတာ . . . ျမစ္ရဲ႕ေကာက္ေကြ႕မႈအတုိင္း . . . စီးဆင္းေနျခင္းသာ ျဖစ္တယ္ . . . ငါ့တပည့္ . . . ။
ဘဝသံသရာမွာလည္း . . . ဒီအတုိင္းပါပဲ . . .
ကံ . . . ကံ . . . ရဲ႕အက်ဳိးဆုိတဲ့ . . . အေကာက္အေကြ႔ေတြအတုိင္း . . . ဘဝေတြဟာ . . . စီးဆင္းေနၾကတာပါ . . . ေျဖာင့္တဲ့အခါလည္း ရွိမယ္ . . . ေကာက္တဲ့အခါလည္း ရွိမယ္ . . .
ေျဖးေျဖးစီးတဲ့အခါလည္း ရွိမယ္ . . . ေရစီးၾကမ္းတဲ့အခါလည္း ရွိမယ္ . . .
သမုဒၵရာ . . . ေရာက္တဲ့အထိေပါ့ . . .
ေရကမေကာက္ဘူး . . . ငါ့တပည့္ . . . ျမစ္ကသာ ေကာက္တာ . . . “လုိ႔ေျပာျပရင္း . . .  ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ . . . ခရီးဆက္ဖုိ႔ . . . ျပင္ဆင္ၾကေတာ့တယ္ . . . ။

ေလတုိက္မႈ နိယာမ
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာသခင္နဲ႔ တပည့္ဟာ . . .
ဟိမဝႏၱာေတာင္ေျခက . . . ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကုိ ျဖတ္သန္းသြားရတယ္ . . . ။
ၿမိဳ႕ထဲဝင္တာနဲ႔ . . . ၿမိဳ႕ထဲက လူေတြဟာ . . . လွဴဖြယ္တန္းဖြယ္ေတြ ယူလာၾကၿပီး . . . ဆရာသခင္ကုိ လွဴဒါန္းၾကတယ္ . . . ဆရာသခင္ကလည္း . . . ေကာင္းခ်ီးဆုမဂၤလာေတြ ေပးတယ္ . . . ။
လွဴဒါန္းတဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ . . . မ်ားလြန္းတာေၾကာင့္ . . . တပည့္တစ္ေယာက္ထဲ မႏုိင္ေတာ့ဘဲ . . . ေစတနာရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ထဲက . . . လူငယ္ (၂)ေယာက္ပါ ဝုိင္းသယ္ေပးရတယ္ . . . ။
ၿမိဳ႕လယ္က . . . ဇရပ္တစ္ခုနားေရာက္ေတာ့ . . . ဆရာသခင္ဟာ . . . ခဏထုိင္နားေနတံုး ၿမိဳ႕ထဲကလူေတြဟာ ထပ္ . . . ေရာက္လာၾကၿပီး . . . လွဴဖြယ္တန္းဖြယ္ေတြ . . . ထပ္လွဴၾကျပန္တယ္ . . . ။ ဆရာသခင္ဟာ . . . အဲဒီေန႔ . . . ေကာင္းခ်ီးဆု ေပးရလြန္းလုိ႔ . . . ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနတယ္ . . . ၊ ၿမိဳ႕ထဲက ဆက္ၿပီးထြက္ခြါခါနီးမွာ . . . ဆရာသခင္က . . . ၿမိဳ႕ခံ ဒကာေတြကုိ ေမးတယ္ . . .
“ဒကာ သားငယ္တုိ႔ . . .
ဒီၿမိဳ႕ေလးဟာ . . . အလွဴဒါန . . . သဒၶါတရားရွိလွတယ္ . . .
တစ္ခုေလာက္ ေမးပါရေစ . . . ၊ ႀကီးမားတဲ့ စာသင္တုိက္ . . . ၊ မိဘမဲ့ေက်ာင္းနဲ႔ . . . ဘုိးဘြားရိပ္သာေတြရွိလား . . . “လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္ . . . ။
ဒီေတာ့ . . . ၿမိဳ႕ခံေတြကလည္း . . . ရွိတဲ့အေၾကာင္း . . . ျပန္ေလွ်ာက္တင္တယ္ . . . ။
ဆရာသခင္က . . .
“ဒါဆုိ တစ္ခ်က္ေလာက္ ကူညီေပးၾကပါဦးကြာ . . .
ခု . . . ရလာတဲ့ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြကုိ . . .
ကုိရင္မ်ားတဲ့ စာသင္တုိက္၊ မိဘမဲ့ေက်ာင္းနဲ႔ ဘုိးဘြားရိပ္သာ၊ ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ေက်ာင္းေတြကုိ အညီအမွ် ခဲြေဝၿပီး . . . လွဴေပးလုိက္ၾကပါကြာ …
ဒုိ႔ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ ေနမဝင္ခင္ . . . ခရီးဆက္ထြက္ရမွာမုိ႔ . . .
မင္းတုိ႔ပဲ . . . စီစဥ္လွဴေပးလိုက္ၾကပါ . . . ”
လုိ႔ေျပာရင္း . . . လွဴဒါန္းထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကုိ . . . တစ္ခုမွ မယူဘဲ . . . ၿမိဳ႕ျပင္ကုိ ဆက္ထြက္ခဲ့တယ္ . . . ။
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတစ္ခ်ဳိ႕က . . . ၿမိဳ႕တံခါးဝအထိ . . . လုိက္ပုိ႔ၾကတယ္ . . .
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း . . . တပည့္က . . . ကေလးပီပီ . . . ထားခဲ့ရတဲ့ . . . ပစၥည္းေတြကုိ . . . ႏွေျမာေနတယ္ . . . ။
ၿမိဳ႕နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးေရာက္ေတာ့ . . . တပည့္ကေမးတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြကုိ . . .
နဲနဲ . . . ပါးပါး . . . ခရီးလမ္းအတြက္ . . . ဘာလုိ႔ မယူခဲ့တာလဲ . . . ”
ဒီေတာ့ . . . ဆရာသခင္က ၿပံဳးၿပီး . . . ေခါင္းတစ္ၿငိမ့္ၿငိမ့္နဲ႔ ဘာမွ မေျပာဘဲ . . .
ေနဝင္ခါနီးမွာ . . . လမ္းေဘးက . . . ဇရပ္ေလး တစ္ခုကုိေတြ႕ေတာ့ . . .
ေအးျမတဲ့ ေဆာင္းဦးညကုိ . . . ေက်ာ္ျဖတ္ဖုိ႔ . . .
မီးဖုိၿပီး . . . မီးပံုေဘးမွာ . . . မီးလွဳံေနၾကတယ္ . . . ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ . . . ဆရာသခင္ဟာ . . . ေအးေဆးတဲ့ေလသံနဲ႔ . . .
“ေလ . . . ဘာ့ေၾကာင့္တုိက္လဲ . . . သိလား ငါ့တပည့္” . . . လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္ . . . ။ ဒီေတာ့ တပည့္က . . . ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ . . . စဥ္းစားရင္း . . . ေခါင္းကုတ္ၿပီး . . .
“ေလတုိက္တာေတာ့ သိတယ္ . . . ဘာ့ေၾကာင့္တုိက္မွန္း မသိဘူး . . . “လုိ႔ . . .  ျပန္ေျဖလုိက္တယ္ . . . ။
ဆရာသခင္က . . . “အၿမဲတမ္း မွတ္ထား ငါ့တပည့္ . . .
ေလဆုိတာ . . . ပူရင္ အေပၚကုိ တက္တယ္ . . .
အဲဒီအခါ . . . သူ႔မူလေနရာမွာ . . . (လပ္ဟာမႈကြက္လပ္) ျဖစ္သြားတယ္ . . . ေလာက နိယာမအရ . . . (လပ္ဟာမႈကြက္လပ္)ဆုိတာ . . . မရွိစေကာင္းဘူး . . . ။
ဒီေတာ့ . . . အျခားအရပ္က . . . ေလက . . . အဲဒီ ကြက္လပ္ျဖစ္ေနတဲ့ ေနရာကုိ . . . ျဖည့္ေပးရတယ္ . . . ။ အဲဒါကုိပဲ . . . ေလတုိက္မႈနိယာမလုိ႔ ေခၚတယ္ . . . တပည့္ . . . “လုိ႔ ရွင္းျပတယ္ . . . ။ ၿပီးေတာ့ . . . ဆရာသခင္က . . . ဆက္ၿပီးေျပာတယ္ . . .
“ဒီေန႔ . . . မင္းေမးတဲ့ . . . ေမးခြန္းကုိ . . . ငါျပန္ေျဖမယ္ . . . တပည့္ . . . ခုန . . . ေလတုိက္မႈ နိယာမ အတုိင္းပါပဲ . . .
စိတ္ေစတနာ . . . သဒၶါတရားသန္႔သန္႔နဲ႔ . . .
ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့ . . . မင္းလွဴလုိက္တဲ့ . . . အေၾကာင္းတရား တစ္ခုေၾကာင့္ . . . မင္းရဲ႕ သဒၶါတရားအတုိင္း . . . (လပ္ဟာမႈ)ဟာ . . . ျဖစ္ေပၚလာမယ္
. . . ။ ဒီအခါမွာ . . . မင္းေစတနာနဲ႔ . . . ညီမွ်တဲ့ . . . လပ္ဟာမႈ အက်ယ္အဝန္းအတုိင္း . . . အျခားက . . . အေၾကာင္းတရားေတြဟာ . . . လာေရာက္ျဖည့္ဆည္း ေပးရလိမ့္မယ္ . . . ။
ေရွးသူေတာ္စင္ . . . ဆရာသခင္ေတြဟာ . . .
သူတုိ႔ ဘဝအတြက္ . . . ဘာမွ မလုိအပ္ေတာ့တဲ့အတြက္ . . .
သူတုိ႔ကုိ . . . လာလွဴသမွ် . . . ပစၥည္းေတြကုိလဲ . . . ျပန္ၿပီး . . . စြန္႔က်ဲတတ္ၾကတယ္ . . . ။
ေရာက္ရာအရပ္ . . . ေရာက္ရာၿမိဳ႕ရြာမွာ . . .
သူတုိ႔အတြက္ . . . ဘာမွ လုိအပ္တယ္ဆုိတာ . . . မရွိေတာ့ဘူး . . . ငါ့တပည့္ . . .
ဒီ . . . နိယာမကုိ . . . သိတဲ့ ေရွးသူေတာ္စင္ ဆရာသခင္ေတြဟာ
တစ္ေလာကလံုးကုိ . . . ဒီလုိပဲ ခရီးသြားၾကေတာ့တယ္ . . . ငါ့တပည့္
ကဲ . . . ကဲ . . . နက္ဖန္လည္း ခရီးဆက္ရဦးမယ္ . . .
အိပ္ေပေတာ့ . . . “လုိ႔ ေျပာၿပီး . . .
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ . . . ဇရပ္ေပၚတက္လာၾကေတာ့တယ္ . . . ။

= = = ေလတုိက္မႈ နိယာမ = = =
မ(ဟာ)ရင္ မလာ . . .
(ဟာ) မွ . . . မာမယ္ . . .
မသင္ဘူး မေျပာနဲ႔ . . .
မွတ္ထားကြဲ႕ . . . ။

သဒၶါဆိုတာ . . .
(ဟာ) ျခင္းအစ ပဲ . . .
ဒါနျပဳလွည့္ . . .
မွတ္ထားကြဲ႕ . . . ။

ေလာကရြာမွာ . . .
ဒါန . . . ရွိရင္ . . .
အရာရာကုိ . . . ေပးႏုိင္တယ္တဲ့ . . . ။
ေလာကရြာမွာ . . .
သီလ . . . ရွိရင္ . . .
အရာရာကုိ . . . ေပးႏုိင္တယ္တဲ့ . . . ။
ေလာကရြာမွာ . . .
ေမတၱာ . . . ရွိရင္
အရာရာကုိ ေအာင္ႏုိင္တယ္တဲ့ . . . ။
မသင္ဘူး မေျပာနဲ႔ . . .
မွတ္ထားကြဲ႕ . . . ။

water

ေရပုတ္ကန္
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . .
ခရိးဆက္လာၾကရင္း . . . ေရကန္တစ္ကန္ကုိ . . . လွမ္းေတြ႕လုိက္တယ္ . . . ။
တပည့္က . . . ေရကလဲဆာ . . . အားရဝမ္းသာနဲ႔ . . . ကန္ထဲက ေရကုိ . . . တစ္ဝႀကီးေသာက္ၿပီး . . .
ကန္ေဘးမွာ . . . နားမယ္လုိ႔ ႀကံရင္း . . . ေျပးသြားတယ္ . . . ။
ကန္နားေရာက္ေတာ့ . . . ေရကန္ဟာ . . . ေနာက္က်ိၿပီး . . . အပုတ္နံ႔ေတြ ထက္ေနတဲ့ အတြက္ . . .
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ . . . ေနာက္ဆုတ္လာတယ္ . . . ။ ဒါနဲ႔ . . . ေရဆာဆာနဲ႔ . . . ဆက္ေလွ်ာက္လာၾကရင္း . . .
ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝး . . . ေတာင္ေျခတစ္ခုကုိ ေရာက္မွ . . . စမ္းေခ်ာင္းေလးတစ္ခုကုိ . . .
ေတြ႕ရလုိ႔ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ . . . ေရကုိ တစ္ဝႀကီး ေသာက္ၿပီး . . . စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ . . .
ထုိင္နားေနၾကတယ္ . . . ။
တပည့္က . . . ကေလးပီပီ . . . သိခ်င္စိတ္နဲ႔ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတဲ့ . . . ဟိမဝႏၱာေတာင္ေျခက . . . ေရကန္ေတြဟာ . . .
ၾကည္လင္ေအးျမေနၿပီး . . . ခုန ေတြ႕တဲ့ေရကန္ဟာ . . . ဘာလုိ႔ . . . နံေစာ္ပုတ္ညစ္ေနရတာလဲ . . . ”
ဆရာသခင္က ေျဖးေျဖး ၿပံဳးလုိက္ရင္း . . .
“ဒီလုိ ငါ့တပည့္ရ . . . ေရကန္တုိ႔ရဲ႕ သဘာဝက . . .
အဝင္လဲ ရွိၿပီး . . . အထြက္လဲ ရွိတဲ့ . . . ေရကန္ဟာ . . . ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းစၿမဲပဲ . . . ။
အဝင္သာရွိၿပီး . . . အထြက္မရွိတဲ့ . . . ေရကန္ဟာ . . .
ခုန မင္းေတြ႕တဲ့ကန္လုိ . . . ပုတ္ညစ္ နံေစာ္ေနမွာေပါ့ . . .
လူသားေတြလဲ . . . ဒီလုိပါပဲ . . .
အယူလဲရွိၿပီး . . . အေပးလဲရွိတဲ့ . . . လူသားဘဝဟာ . . . ၾကည္လင္လန္းဆန္းေနၿပီး . . .
အယူပဲရွိၿပီး . . . အေပးမရွိတဲ့ . . . လူသားဘဝကေတာ့ . . .
သူ႔ဘဝမွာ . . . ၾကည္လင္လန္းဆန္းမႈကင္းၿပီး . . . ခုန မင္းေတြ႕ခဲ့တဲ့ ေရကန္လုိပဲ . . .
အျခားလူေတြ . . . ေဝးေဝးက . . . ေရွာင္ၾကတာေပါ့ . . . ငါ့တပည့္”လုိ႔ ရွင္းျပရင္း . . .
ခရီးဆက္ထြက္သြားၾကေတာ့တယ္ . . . ။

မာန
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . .
အလြန္နာမည္ႀကီးတဲ့ . . . ေတာင္ထိပ္တစ္ခုက . . . ေစတီဘုရားပဲြကုိ သြားၾကတယ္ . . . ။
ျမင့္မားလွတဲ့ . . . ေတာင္ထိပ္မွာ . . . တည္ရွိတဲ့အတြက္
ေတာင္တက္လမ္းမွာ . . . ဘုရာူးဖူး အဆင္းအတက္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ . . . ။
ေတာင္တက္လမ္းရဲ႕ တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ . . .
တစ္ဖက္ကေတာင္နဲ႔ . . . တစ္ဖက္က နက္႐ႈိင္းတဲ့ ေခ်ာက္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေနတယ္ . . . ။
ဘုရားဖူး ခရီးသြားေတြကလဲ . . . ဒီလမ္းမွာ . . . သြားလိုက္ ျပန္လုိက္နဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ . . . ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ . . . “ၿမိဳ႕ဝန္ငယ္”တစ္ဦးဟာ . . .
သူ႔ကုိယ္ရံေတာ္ တပ္နဲ႔ ျမင္းရထားႀကီးနဲ႔ . . . ေတာင္ေပၚက ေတာင္ေျခကုိ ဆင္းလာတယ္ . . . ။
သူ႔ေရွ႕က ကုိယ္ရံေတာ္ေတြဟာ . . . ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ခပ္မာမာပဲ . . .
ဘုရားဖူးေတြကုိ . . . လမ္းေဘးကုိ ဆင္းခုိင္းတယ္ . . .
ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ဟာလည္း . . . က်ဥ္းေျမာင္းလွတဲ့ . . . လမ္းေဘးကုိ ဆင္းေနရတယ္ . . .
ေအာက္မွာက . . . ေခ်ာက္ႀကီး . . . ။
အဲဒီ “ၿမိဳ႕ဝန္ငယ္”အဖဲြ႕ဟာ . . . ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေက်ာ္ၿပီး မလွမ္းမကမ္းမွာ . . .
ဘုရားဖူး အဖြားအုိ တစ္ေယာက္ကုိ တုိက္မိတယ္ . . . ။
ဆင္းေခၚၾကည့္ေဖၚေတာင္ မရဘဲ . . . ဆဲဆုိၿပီးေတာ့ ထြက္သြားတယ္ . . . ။
ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္လံုးေရာ . . . က်န္တဲ့ ဘုရားဖူးေတြေရာ . . . အဖြားအုိကုိ ဝုိင္းျပဳစုၾကၿပီး . . .
နီးစပ္ရာ ေတာင္ေျခၿမိဳ႕ေလးဆီ . . . ျပန္ပုိ႔ဖုိ႔ စီစဥ္ေပးရတယ္ . . . ။
ဒီအထဲက . . . ဘုရားဖူးလူငယ္တစ္ခ်ဳိ႕က . . .
“ၿမိဳ႕ဝန္”ငယ္ငယ္ေလးမုိ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ . . . ဒီလူသာ အမတ္တုိ႔ ဝန္ႀကီးတုိ႔ ျဖစ္ရင္
မလြယ္ဘူး . . . “လုိ႔ ညီးညဴၾကတယ္ . . . ။
ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . ေတာင္ထိပ္ေရာက္ၿပီးေတာ့ . . . ညဖက္မွာ . . .
ဘုရားဝတ္ျပဳ . . . ေမတၱာပုိ႔ အမွ်ေဝၾကတယ္ . . . ။
ေစတီ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ . . . ဆီမီးပူေဇာ္တဲ့ . . . ဘုရားဖူးေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတာေၾကာင့္ . . .
တည္းခုိတဲ့ ဇရပ္ဆီကုိ ျပန္လာၿပီး . . . ဇရပ္ေဘးမွာ . . . မီးလႈံေနၾကတယ္ . . . ။
မုိးသားၾကည္လင္တဲ့ ေတာင္ထိပ္ကေန . . . ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရင္ . . .
“ၾကယ္ပင္လယ္”ႀကီးကုိ . . . မုိးသားတစ္ခုလံုး . . . ၾကည္တာရာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ . . . ။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ တပည့္က ဆုိတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ေန႔လည္က အျဖစ္ကုိ ျပန္စဥ္းစားရင္ . . . ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းစရာပဲ . . .
ဘာလုိ႔မ်ား . . . လူေတြဟာ “မာန”ေထာင္လႊားေနၾကရတာလဲ . . .  မသိဘူး . . . ” လုိ႔
ညီးတြားလုိက္တယ္ . . . ။ ဆရာသခင္က . . . ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ္ၾကည့္လုိက္ရင္း . . .
“မုိးသားထက္က . . . ၾကယ္တာရာေတြကုိ . . . ေတြ႕လား ငါ့တပည့္ . . . “လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္ . . . ။
တပည့္က . . . မုိးသားထက္ကုိ . . . ၾကည့္လိုက္ရင္း . . .
“ေတြ႕ပါတယ္ . . . ဆရာသခင္ . . . ” လုိ႔ ျပန္ေျဖတယ္ . . . ။ ဒီေတာ့ ဆရာသခင္က . . .
“ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ ငါ့တပည့္ . . .
မင္းခု . . . ၾကယ္ေတြ . . . လုိ႔ ေခၚရတဲ့ အရာအားလံုးဟာ . . . ေနမင္းႀကီးေတြပဲ . . .
ဒီလုိ . . . ေနေတြ တစ္စုစီ . . . အမ်ားႀကီး စုေနတာကုိ . . . မဟာစၾကဝဠာ လို႔ ေခၚတယ္ . . .
အဲဒီ . . . စၾကာဝဠာေတြ တစ္စုစီ . . . မေရမတြက္ႏုိင္ေအာင္ . . . မ်ားျပားလြန္းတာေၾကာင့္ . . .
အဲဒါကုိ . . . အနႏၱစၾကဝဠာလုိ႔ ေခၚတယ္ . . . ။
တစ္ခါက . . . ရဟႏၱာအရွင္သူျမတ္ တစ္ပါးဟာ . . . သပိတ္ထဲမွာ . . . မုန္ညင္းေစ့ အျပည့္ထဲ့ၿပီး
စ်ာန္နဲ႔ၾကြခ်ီလုိ႔ . . . စၾကဝဠာအဆံုးကုိ ရွာတာ . . . မုန္ညွင္းေစ့သာ ကုန္သြားတယ္ . . .
အနႏၱစၾကဝဠာရဲ႕ အဆံုးကုိ မေရာက္ဘူးတဲ့ . . . ။ ဒီေလာက္ က်ယ္ေျပာလွတယ္ . . . ။
ဒုိ႔ ခုေနထုိင္ေနတဲ့ စၾကဝဠာဆုိတာ . . . စၾကဝဠာေလး တစ္ခုထဲက . . .
ေထာင့္ေလးတစ္ေထာင့္က . . . ၿဂိဳဟ္(၉)လံုးနဲ႔ ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ . . . ေနေလးတစ္လံုးနဲ႔
အစိတ္အပုိင္း ေသးေသးေလး တစ္ခုသာ . . . ျဖစ္တယ္ . . . ။
ဥပမာေပါ့ . . . ငါ့တပည့္ရာ . . .
ဒီေတာင္ေျခ ၿမိဳ႕ေလးမွာ . . . အခ်မ္းသာဆံုး ဆုိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ . . .
ျပည္နယ္ၿမိဳ႕ႀကီးေတြေရာက္ရင္ . . . သူလုိ . . . ငါလုိ . . . ပဲျဖစ္သြားေရာ . . .
ျပည္နယ္ၿမိဳ႕ႀကီးက . . . အခ်မ္းသာဆံုး လူဟာလဲ . . . ၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ ေရာက္သြားရင္ . . .
သူ႔ရဲ႕ ခ်မ္းသာမႈဟာ . . . သူလုိ . . . ငါလုိ . . . ျဖစ္သြားျပန္ေရာ . . .
ဒီႏုိင္ငံမွာ . . . အခ်မ္းသာဆံုးလူဟာလဲ . . . တစ္ကမၻာလံုးက လူခ်မ္းသာေတြနဲ႔ ယွဥ္လုိက္ရင္ . . .
သူ႔ခ်မ္းသာမႈဟာ . . . သူလုိ . . . ငါလုိ ျဖစ္သြားျပန္ေရာ . . .
ဒီကမၻာေပၚမွာ . . . အခ်မ္းသာဆံုးဆိုတဲ့ လူဟာ
ေဟာဒီ ႀကီးမားက်ယ္ေျပာလွတဲ့ . . . အနႏၱစၾကဝဠာနဲ႔ ယွဥ္ရင္ . . . သူဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာလုိ႔လဲ . . . ။
ျမဴမႈန္ေစ့ေလးေလာက္ မရွိတဲ့ ခ်မ္းသာမႈကုိ . . . ဘာလုိ႔ “မာန”သြားထားရမွာလဲ . . .
ဥပမာေပါ့ . . . ငါ့တပည့္ရာ . . .
ဒီေတာင္ေျခၿမိဳ႕ေလးမွာ . . . ပညာအတတ္ဆံုး . . . လူတစ္ေယာက္ဟာ . . .
ျပည္နယ္ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကုိ ေရာက္ရင္ . . . သူလုိ . . . ငါလုိ . . . ျဖစ္သြားတာပါပဲ . . .
ျပည္နယ္ၿမိဳ႕က . . . ပညာအတတ္ဆံုး . . . လူတစ္ေယာက္ဟာလဲ . . . ဒီလုိပဲ . . .
ၿမိဳ႕ေတာ္ကုိ ေရာက္သြားရင္ . . . သူလုိ . . . ငါလုိ . . . ျဖစ္သြားျပန္ေရာ . . .
ႏုိင္ငံမွာ . . . ပညာအတတ္ဆံုးလို႔ ဆုိတဲ့ . . . လူဟာလဲ . . .
ကမၻာနဲ႔ယဥ္လုိက္ရင္ . . . သူလုိ . . . ငါလုိ ျဖစ္သြားတာပါပဲ . . . ။
ကမၻာမွာ ပညာအတတ္ဆံုးဆုိတဲ့ . . . ပညာရွင္ႀကီးေတြဟာလည္း . . .
ေဟာဒီ ႀကီးမားက်ယ္ေျပာလွတဲ့ . . . အနႏၱစၾကဝဠာက အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္ . . .
သူဘယ္ေလာက္ သိလုိ႔ . . . တတ္လုိ႔လဲ . . .
ျမဴမႈန္ေလးေလာက္ မရွိတဲ့ . . . တတ္တဲ့ ပညာေလးအတြက္ . . . ဘာ့ေၾကာင့္ “မာန”ထားရမွာလဲ . . .
အျခားအေၾကာင္းေတြလဲ . . . ဒီလုိပါပဲ . . . မင္းသေဘာေပါက္လား . . . ငါ့တပည့္ . . . ”
တပည့္က . . . သေဘာေပါက္ေၾကာင္း ေျပာတယ္ . . . ။
ဒီေတာ့ . . . ဆရာသခင္က . . . “ေအး . . . ေစတီဖက္မွာလည္း လူရွင္းသြားၿပီ . . .
ငါတရားသြားထုိင္လုိက္ဦးမယ္ . . . မင္းအိပ္ခ်င္လဲ . . . အိပ္ေတာ့ . . . “ေျပာရင္း . . .
ေစတီဖက္ကုိ . . . တရားထုိင္ဖုိ႔ . . . ထြက္သြားေတာ့တယ္ . . . ။

waterfall

ေရသည္ ဆရာ
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . မနက္ကေန ညေနအထိ . . .
ေတာင္တန္းႀကီး တစ္ခုကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကၿပီး . . . ေနေစာင္းခ်ိန္မွာေတာ့ . . .
ေတာင္ေျခကုိ . . . ေျပေျပေလး ဆင္းတဲ့ . . . ကုန္းေက်ာေလး တစ္ခုုကုိ ေရာက္လာၾကတယ္ . . . ။
အဆင္းလမ္းမွာ အလြန္လွပတဲ့ . . . ေရတံခြန္ႀကီး . . . တစ္ခုကုိ ေတြ႕ရတယ္ . . . ။
ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . တစ္ဝႀကီး နားေနၾကၿပီး . . .
ေရတံခြန္ႀကီးရဲ႕ . . . လွပစြာ ေရေတြစီးဆင္းေနတာကုိ . . . တအံ့တၾသ . . . ေငးေမာၾကည့္ေနၾကတယ္။
ေရတံခြန္ စီးက်ရာမွာေတာ့ . . . ၾကည္လင္ေအးျမေနတဲ့ . . . ေရကန္ျဖစ္တဲ့အတြက္ . . .
ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ အဝတ္အစားလဲၿပီး . . . ထုိင္ေနၾကတယ္ . . . ။ ႏွစ္ေယာက္သား . . .
အလြန္လွပတဲ့ ႐ႈခင္းကုိ . . . ေငးေမာၾကည့္ရင္း . . . တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ . . .
စကားမေျပာႏုိင္ဘဲ . . . ၿငိမ္သက္ေနၾကတယ္ . . . ။
တစ္ဖက္က . . . ေတာင္တန္းေတာင္စြယ္ေတြနဲ႔ ဟုိး . . . အေဝးက လယ္ကြင္းျပင္
ၿပီးေတာ့ . . . ရြာကေလး တစ္ရြာရွိတဲ့ . . . ေျမျပန္႔လြင္ျပင္ . . .
ဒီဖက္မ်ားက . . . အလြန္လွပတဲ့ ေရတံခြန္နဲ႔ . . . အဲဒီက . . . ျဖစ္လာတဲ့ . . . စိမ္းလန္းတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခု
အဲဒီ စန္းေခ်ာင္းက . . . ဟုိး . . . အေဝးေျမျပန္႔က . . . ရြာကေလးဆီ . . . စီးဆင္းေနတယ္ . . . ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ . . . ဆရာသခင္က . . .
“ငါ့တပည့္ . . . မင္းအၿမဲမွတ္ထား . . . ေရကုိ ဆရာတင္ပါ . . . “လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ . . . ။
တပည့္က . . . အူလည္လည္ျဖစ္သြားၿပီး . . .
“ေရကုိ ဆရာတင္ပါ . . . ဆုိတာ . . . ဘာကုိ ေျပာတာလဲ . . . ဆရာသခင္”
လုိ႔ ျပန္ေမးလိုက္တယ္ . . . ။ ဒီေတာ့ . . . ဆရာသခင္က . . .
“မင္း အၿမဲမွတ္ထား . . . ငါ့တပည့္ . . .
ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိရွိသမွ် . . . အရာဝတၳဳေတြဟာ . . . ယူတတ္ရင္ ကုိယ့္ဆရာခ်ည္းပဲ . . .
ကုိယ့္ထက္ တစ္ကြက္သာရင္လည္း . . . ကုိယ့္ဆရာပဲ . . .
မင္းကုိ ခုန . . . ငါေျပာတဲ့ (ေရကုိ ဆရာတင္ပါ) . . . ဆုိတာကေတာ့ . . .
နံပါတ္(၁)  . . . ေရဆုိတာ ျမင့္ေသာ အရပ္မွာ . . . ေနေလ့ေနထ မရွိဘူး . . .
အခြင့္အေရးရရင္ . . . ရသလုိ . . . နိမ့္ရာအရပ္ကုိ စီးဆင္းတယ္ . . .
သူစီးဆင္းရာ . . . လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း . . . သူ႔ကုိ လူေတြက . . . အမ်ဳိးမ်ဳိးအသံုးျပဳၾကတယ္ . . . ။
ခ်က္ျပဳတ္တဲ့လူက . . . ခ်က္ျပဳတ္ . . . ၊ ခ်ဳိးတဲ့လူက . . . ခ်ဳိး၊ ေသာက္တဲ့လူက ေသာက္ . . .
ေရေလာင္းတဲ့လူက . . . ေရေလာင္း၊ အညစ္အေၾကး မွန္သမွ်လဲ . . . သူပဲ ေဆးေပးတယ္ . . .
စားေသာက္ဖုိ႔ မွန္သမွ်လည္း . . . သူနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္ရတယ္ . . .
ဒါေပမဲ့ . . . သူကေတာ့ . . . သူနဲ႔ မပတ္သက္သလုိ . . . တုဏွိဘာေဝ . . . ေပးဆပ္ရင္း . . . စီးဆင္းဆဲ . . .
ဟုိး . . . ပင္လယ္ . . . သမုဒၵယာ . . . ဆီကုိ ေရာက္တဲ့အထိ . . .
အနိမ့္ဆံုး အရပ္ျဖစ္တဲ့ . . . သုညမ်ဥ္းမွာ ေနတယ္ . . .
ဒါေၾကာင့္လဲ . . . သူဟာ . . . “မဟာ”ျဖစ္တယ္။ လူေတြက “မဟာသမုဒၵရာ”လုိ႔ သူ႔ကုိ ေခၚၾကတယ္။

သူအနိမ့္ဆံုး အရပ္မွာ ေနခ်င္ေပမဲ့ . . . ေနလုိ႔ မရဘူး . . .
ေနရဲ႕ အပူရွိန္ေၾကာင့္ . . . ေရခုိးေရေငြ႕ေလးေတြျဖစ္ၿပီး . . . အေပၚဆံုးကုိ . . . ေရာက္ရျပန္တယ္ . . .
မုိးအျဖစ္ . . . ရြာသြန္းရျပန္တယ္ . . .
စိမ့္စမ္းေလးေတြက တဆင့္ . . . ေခ်ာင္းကေလးေတြ ျဖစ္ရျပန္တယ္ . . .
အဲဒါ . . . ေရရဲ႕ သံသရာပဲ . . . ။
ဆုိလုိတဲ့ . . . သေဘာကေတာ့ . . .
တုဏိွဘာေဝ ေပးဆပ္ရင္းနဲ႔ . . . ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ . . . နိမ့္ခ်ျခင္းပဲ . . . ငါ့တပည့္ . . . ။
လုိ႔ ေျပာၿပီး ခဏနားလုိက္တယ္ . . .
တပည့္ကလည္း . . . ဆရာဘာဆက္ေျပာမလဲ . . . ဆုိတာကုိ . . .
စူးစုိက္ၿပီး . . . နားေထာင္ေနတယ္ . . . ။

(၂) အခ်က္ . . . ေရကုိ ဆရာတင္ပါဆုိတာက . . .
ေရဆုိတာ . . . ခြက္ထဲထည့္ရင္ . . . ခြက္ပံုစံေလး ျဖစ္ေပးလိုက္တယ္ . . .
အုိးထဲ ထည့္ရင္လည္း . . . အုိးပံုစံေလး ျဖစ္ေပးလုိက္တယ္ . . .
ပုလင္းထဲ ထည့္ရင္လည္း . . . ပုလင္းပံုစံေလး ျဖစ္ေပးလိုက္တယ္ . . .
ေရာက္ရာေဒသ . . . ေရာက္ရာ အရပ္မွာ . . .
ကာလံ ေဒသံနဲ႔ သဟဇာတ . . . တစ္သားထဲျဖစ္ေအာင္ . . . ေနထုိင္ႏုိင္စြမ္းရွိျခင္းပဲ . . . ။
ဒါေပမယ့္ . . . သူ႔ရဲ႕ မူလဇိဝျဖစ္တဲ့ . . . “ေပးဆပ္ျခင္း”ဆုိတာကုိ . . .
ေပ်ာက္မသြားေအာင္ သူထိမ္းတယ္။
သေဘာကေတာ့ ေရာက္ရာအရပ္မွာ သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ေနထုိင္ျခင္းျဖစ္တယ္ ငါ့တပည့္
တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြဟာ . . . ေရခဲတံုးႀကီးေတြလုိ . . . စာအုပ္ႀကီးအတုိင္း လုပ္ေနရင္ . . .
လိုအပ္တဲ့အခါ . . . ထုၿပီးထဲ့ရတာ . . . ဆန္းေတာ့ မဆန္းပါဘူး . . . ေပါ့ . . .
ဒီအထိ . . . မင္းသေဘာေပါက္လား . . . ငါ့တပည့္ . . . “လုိ႔ ေျပာၿပီးေတာ့ . . .
သေဘာေပါက္ေၾကာင္း . . . တပည့္က ေျပာတယ္ . . . ။

(၃) အခ်က္ . . . ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ . . .
ေရဆုိတာ . . . မာသလား . . . ေပ်ာ့သလား ငါ့တပည့္ . . . ။
“ေပ်ာ့ပါတယ္ . . . ဆရာသခင္”
“ေက်ာက္သားဆုိတာေရာ . . . မာလား ေပ်ာ့လား . . . ”
“မာပါတယ္ . . . ဆရာသခင္ . . . ”
ေအး ဟုတ္တယ္ . . . ေရဆုိတာ ေပ်ာ့တယ္ . . . ေက်ာက္ဆုိတာ . . . မာတယ္ . . .
ဒါေပမဲ့ . . . ေရဆုိတာ . . . တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ . . . တုိက္စားရင္ . . .
ကာလတစ္ခုမွာ . . . မာေပ့ဆုိတဲ့ . . . ေက်ာက္တံုးႀကီးကုိေတာင္ . . . ျဖတ္သြားႏုိင္တယ္ . . . ။
ဆုိလုိတာကေတာ့ . . . ဇြဲရွိဖုိ႔ . . . က်ားကုတ္က်ားခဲ စိတ္ဓါတ္ကုိ . . . ဆုိလုိတယ္ . . . ငါ့တပည့္ . . . ။
လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ . . . ။ ၿပီးေတာ့ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . .
ေနမဝင္ခင္ . . . ေတာင္ၾကားလြင္ျပင္ထဲက . . . ရြာေလးထိ ေရာက္ေအာင္ . . .
ခရီးဆက္ၾကေတာ့တယ္ . . . ။

တိမ္တုိက္ ႐ုပ္လႊာ
ေနသာတဲ့ . . . ေန႔တစ္ေန႔မွာ . . . ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . .
လယ္ကြင္က်ယ္ႀကီးကုိ ျဖတ္ၿပီး . . . ခရီးဆက္ေနၾကတယ္ . . .
ျဖဴေဖြးေနတဲ့ . . . မုိးသားတိမ္တုိက္ေတြနဲ႔ . . . ၾကည္လင္ျပာလဲ့ေနတဲ့ . . . ေကာင္းကင္ျပာႀကီးဟာ . . .
သဟဇာတျဖစ္ၿပီး . . . ပဏာရလုိ႔ ေနတယ္ . . . ။

ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ဟာ . . . လယ္ကြင္းအစပ္က ေညာင္ပင္ႀကီးကုိ ေရာက္ေတာ့ . . .
ခဏထုိင္နားေနၾကတယ္ . . . ။
တပည့္က ဆရာသခင္ကုိ ေမးတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ဘာလုိ႔ တိမ္တုိက္ေတြဟာ . . .
ငွက္႐ုပ္ႀကီးျဖစ္လုိက္ . . . နဂါး႐ုပ္ျဖစ္လုိက္ . . . ေတာင္လုိျဖစ္လုိက္နဲ႔ . . .
ဘာလုိ႔ . . . ပံုစံေတြ . . . ေျပာင္းေနရတာလဲ . . . ”
ဒီေတာ့ . . . ဆရာသခင္က ျပန္ေျဖတယ္ . . .
“တိမ္တုိက္ဆုိတာ . . . ေပါ့ပါးတယ္ . . . ငါ့တပည့္ . . .
ေလရဲ႕ တုိက္ခတ္မႈေၾကာင့္ . . . လြင့္ေျမာရင္း . . . ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္ေနၾကတာ . . .
လူ႔ဘဝေတြလဲ . . . ဒီလုိပဲ . . .
ကံ၊ ကံရဲ႕ အက်ဳိးဆုိတဲ့ . . . ေလႏွင္ရာအတုိင္း . . . ဘဝရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြဟာ . . .
သံသရာမွာ . . .
ေျပာင္းလဲေနၾကတာ . . . ငါ့တပည့္ . . . ”
လုိ႔ ေျပာရင္း . . . ခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ၾကေတာ့တယ္ . . . ။

ရွင္သန္ျခင္း၏ အဓိပၸါယ္
တစ္ေန႔မနက္မွာ . . . ဆရာသခင္နဲ႔ တပည့္ဟာ . . .
လယ္ကြင္းကုိ ျဖတ္ၿပီး . . . ေဖာက္ထားတဲ့ လွည္းလမ္းေလးအတုိင္း . . . ခရီးဆက္ေနၾကတယ္ . . . ။
ေဆာင္းဦးရာသီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ . . .
လယ္သမားေတြဟာ . . . ေတးတစ္ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ . . . စပါးရိတ္ေနၾကတယ္ . . . ။
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေလးေတြလည္း . . . ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးလုိ႔ ကစားရင္း . . .
ေက်ာင္းကုိ သြားေနၾကတယ္ . . . ။
သံဃာေတာ္ေတြလည္း . . . စီတန္းၿပီးေတာ့ တစ္ဖက္ရြာကုိ . . . ဆြမ္းခံၾကြဖုိ႔ သြားေနၾကတယ္ . . . ။

ဒီလုိ သြားေနတံုးမွာ . . . လူတစ္ေယာက္ကုိ . . . ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ လွမ္းေတြ႕လုိက္တယ္ . . . ။
အဲဒိလူဟာ . . . အရက္မူးၿပီး . . . ကန္သင္း႐ုိးကုိ ေခါင္းအံုးလုပ္လုိ႔ . . .
ေျခပစ္လက္ပစ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ . . . ။ ဒီေလာက္ . . . မဂၤလာရွိလွတဲ့ အရုဏ္ဦး မနက္ခင္းနဲ႔ . . .
ဒီလူ႔ပံုရိပ္ဟာ . . . လံုးဝ . . . သဟဇာတ မျဖစ္ဘူး . . . ။ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးေရာက္ေတာ့ . . .
တပည့္က ဆရာကုိ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေမးတယ္ . . .
“ဆရာသခင္ . . . ေလာကမွာ . . . ရွင္သန္ျခင္း အဓိပၸါယ္ဟာ . . . ဘာလဲ . . . ”
ဆရာသခင္ဟာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း . . . တစ္ေနရာမွာေတာ့ . . .
နားဖုိ႔ လယ္ကန္သင္း႐ုိးေပၚ ထုိင္ခ်လုိက္တယ္ . . . ။
ဟုိး . . . အေဝးက . . . စပါးရိတ္ေနတဲ့ လူေတြကုိ . . . လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း . . .
“ငါ့တပည့္ . . . မင္းေမးတဲ့ ေမးခြန္းဟာ နက္႐ႈိင္းလွတယ္ . . .
လူေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ေလာကမွာ ရွင္သန္လဲ . . . ရွင္သန္ျခင္း အဓိပၸါယ္က ဘာလဲဆုိေတာ့ . . .
လူေတြကုိ မၾကည့္ခင္ . . . သဘာဝတရားႀကီးကုိ ၾကည့္ရေအာင္ကြာ . . .
ေနမင္းႀကီးဟာ . . .
မနက္ကေနၿပီး . . . ညေနအထိ . . . ဒုိ႔ကုိ . . . ထြန္းလင္းေပးေနတယ္ . . .
ငါမင္းတုိ႔အတြက္ . . . ထြန္းလင္းခ . . . ဤ၍ . . . ဤမွ် . . . ေပးရမယ္လုိ႔ . . .
တစ္ခါမွ . . . မေတာင္းခဲ့ဖူးဘူး . . . ”
“ငါတုိ႔ ေန႔စဥ္ ေလကုိ ႐ွဴ႐ွဴိက္ေနၾကတယ္ . . .
ေလမရွိရင္ . . . လူသားဆုိတာ . . . အသက္မရွင္ႏုိင္ဘူး . . .
ေလကလဲ . . . ငါ့ကုိ ႐ွဴခ . . . ဆုိၿပီး တစ္ခါမွ မေတာင္းဖူးဘူး . . .
ေျမႀကီးကလဲ . . . ငါ့အေပၚ နင္းခ၊ ျဖတ္ေက်ာ္ခ ဆုိၿပီး တစ္ခါမွ မေတာင္းဖူးဘူး . . .
ေရကလဲ . . . ငါ့ကုိ . . . ခ်ဳိးခ၊ သံုးစဲြခ ဆုိၿပီး မေတာင္းဖူးဘူး . . .
သဘာဝ တရားႀကီး တစ္ခုလံုးဟာ . . .
ေပးဆပ္ျခင္းအတြက္ . . . ေမတၱာအတြက္ . . . တုဏိဘာေဝ . . . ရွင္သန္ေနတယ္ . . .
ဒီအထိ မင္းသေဘာေပါက္လား”လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္ . . . ။
တပည့္က . . . “သေဘာေပါက္ပါတယ္ . . . ဆရာသခင္”လုိ႔ ျပန္ေျဖတယ္ . . . ။

ဆရာသခင္က ဆက္ေျပာတယ္ . . .
“ကဲ . . . ဒုိ႔လူသားေတြကုိ ၾကည့္ရေအာင္ကြာ . . .
အေဖ တစ္ေယာက္ဆုိပါစုိ႔ . . . တစ္ေန႔ (၂၄)နာရီမွာ . . .
မိသားစုအတြက္ . . . လုပ္ငန္းတာဝန္အတြက္ . . . ရပ္ေရး . . . ရြာေရး . . . သာသနာေရးအတြက္ . . .
အခ်ိန္ေတြကုိ . . . အသံုးျပဳသြားတာကလႊဲလုိ႔ . . .
သူ႔ကုိယ္က်ဳိးအတြက္ . . . ဘယ္ႏွစ္နာရီ အသံုးျပဳရလုိ႔လဲ . . .
အေမေတြလည္း . . . ဒီလုိပဲ . . .
ခ်က္ျပဳတ္ေလွ်ာ္ဖြတ္ . . . လင္သားအတြက္ သားသမီးအတြက္ . . .
ရပ္ေရး . . . ရြာေရး . . . သာသနာေရးအတြက္ . . . တစ္ေန႔မွာ . . .
သူ႔ကုိယ္က်ဳိးအတြက္ . . . ဘယ္ႏွစ္နာရီ . . . သံုးလုိက္ရလုိ႔လဲ . . . ။

လူသားမ်ဳိးဆက္ . . . တစ္ဆက္ၿပီး တစ္ဆက္ . . .
ေပးဆပ္ျခင္းအတြက္ . . . ေမတၱာအတြက္ပဲ ရွင္သန္ခဲ့ၾကတယ္ . . .
မဟုတ္လား . . . ငါ့တပည့္ . . . ”
“ေရွးဘုိးဘြားေတြ . . . ေပးဆပ္ရင္း . . . ထိမ္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကလုိ႔ . . .
ဒုိ႔ ဒီေန႔အထိ . . . ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီးကအစ၊ အျခားဘုရားေက်ာင္းကန္ . . .
ေစတီပုထုိးေတြကို . . . ဖူးေမွ်ာ္ေနရဆဲ . . . မဟုတ္လား . . . ။
ေရွးလူႀကီးေတြ . . . ေပးဆပ္ရင့္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကလုိ႔ . . .
ဒုိ႔ . . . ယဥ္ေက်းမႈ . . . ဒီေန႔အထိ . . . တည္တန္႔ေနတာ မဟုတ္လား . . . ။
လယ္တီ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး . . . မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး . . . တုိ႔လုိ
ဆရာေတာ္ဘုရားႀကိးေတြ . . . ေပးဆပ္ခဲ့လုိ႔ . . .
နက္နဲလွတဲ့ . . . ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ . . . ဒႆနေတြကို . . .
ဒုိ႔ . . . လြယ္လြယ္ကူကူ . . . ဒီေန႔ ေလ့လာႏုိင္တာ . . . မဟုတ္လား . . . ။
ေရွးပညာရွိ . . . လူႀကီးေတြ . . . ေပးဆပ္ခဲ့လုိ႔ . . . သုေတသန . . . စာတမ္းေတြထားခဲ့လုိ႔ . . .
ဒုိ႔ . . . ဒီေန႔အထိ . . . ဘယ္ဘာသာရပ္မဆုိ . . .
ကုိးကား . . . မွီျငမ္းေနရဆဲ . . . မဟုတ္လား . . . ငါ့တပည့္ . . . ”
“ဒီေတာ့ . . . မင္းခုန ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကုိ ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ . . .
လူသားေတြ . . . ေလာကမွာ ရွင္သန္ျခင္း . . . အဓိပၸါယ္ဟာ . . .
“ေပးဆပ္ျခင္းအတြက္ . . . ေမတၱာအတြက္” . . . ျဖစ္တယ္ . . . ။

ငါတုိ႔ ဒီေန႔ ျမင္ေနရတဲ့ . . . ေနမင္းႀကီးဟာ . . . လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သန္းေပါင္း မ်ားစြာက ေနမင္းႀကီးပဲ . . . ။
ဒီည ထြန္းလင္းလာမည့္ . . . လမင္းႀကီးဟာလဲ . . . လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာက လမင္းႀကီးပါပဲ . . . ။
ဘာလုိ႔ သူတုိ႔ အသက္ရွည္ေနၾကသလဲဆုိေတာ့ . . .
ေပးဆပ္ျခင္းအတြက္ . . . ေမတၱာအတြက္ . . . တုဏွိဘာေဝ . . . ရွင္သန္ေနၾကလုိ႔ ျဖစ္တယ္ . . . ။
လူသားျဖစ္တဲ့ ဒုိ႔ဟာ . . . ႀကီးမားတဲ့ . . . မဟာသဘာဝႀကီးရဲ႕ . . . အစိပ္အပုိင္း တစ္ခုဆုိရင္ . . .
ဒုိ႔ဟာလည္း . . . ေပးဆပ္ျခင္းအတြက္ . . . ေမတၱာအတြက္ . . . ရွင္သန္ဖုိ႔ လုိအပ္တယ္ . . . ။
ေပးဆပ္သူက . . . ေလာကနိယာမနဲ႔ . . . ကုိက္ညီတဲ့အတြက္ . . . အသက္ရွည္တယ္ . . .
ရယူသူဟာ . . . ေလာကနိယာမနဲ႔ . . . ဆန္႔က်င္တဲ့အတြက္ . . .
သဘာဝတရားႀကီးကရုိက္ရင္ . . . သံသရာနဲ႔ခ်ီၿပီး . . . နာတတ္တယ္ . . . ငါ့တပည့္ . . .
ကဲ . . . ကဲ . . . ဒုိ႔လဲ ေနမျမင့္ခင္ . . . ခရီးဆက္ရေအာင္ . . . “လုိ႔ ေျပာၿပီး . . . ထလုိက္ရင္း . . .
ဆရာတပည့္ ႏွစ္ေယာက္ . . . ခရီးဆက္ၾကေတာ့တယ္ . . . ။

solder

ဆရာသခင္ႏွင့္ စစ္သူႀကီး
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာနဲ႔ တပည့္ဟာ . . .
ၿမိဳ႕ငယ္ေလး တစ္ၿမိဳ႕မွာ . . . ခရီးသြားရင္း တည္းခုိၾကတယ္ . . . ။
အဲဒီၿမိဳ႕မွာ . . . ဆရာသခင္ရဲ႕ တပည့္တစ္ေယာက္ကလည္း . . . ရွိေနတာမုိ႔ . . . တည္းခုိဖုိ႔ . . . အဆင္ေျပတယ္ . . . ။
ညဖက္မွာ . . . ေဒသခံေတြက . . . ဆရာသခင္ကုိ . . . လာၿပီးဖူးၾကတယ္ . . .
အဲဒီအထဲမွာ . . . ၿမိဳ႕ရဲ႕ ရပ္မိရပ္ဖေတြနဲ႔ . . . အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဖက္က . . . လူႀကီးေတြပါတယ္ . . . ။
အဲဒီ အထဲမွာ . . . ခရီးတစ္ခုကို အသြား . . .
လမ္းမွာ ခုိနားေနတဲ့ . . . တပ္မ တစ္ခုက တပ္မမွဴးလဲ ပါတယ္ . . . ။
စစ္သူႀကီးက . . . ဆရာသခင္ကုိ ေလွ်ာက္တယ္ . . .
“အရွင္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုဖုိ႔ ဆုိတာ . . . ျဖစ္ေတာင့္ ျဖစ္ခဲ . . . အေၾကာင္းတရား တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္ . . .
ဆံုတံုးဆံုခုိက္ . . . ဆံုးမစရာ . . . စကားေလးမ်ား ရွိရင္ . . . နာလုိပါတယ္ . . . ဆရာသခင္ . . . ”
လုိ႔ ေလွ်ာက္တယ္ . . . ဒီေတာ့ . . . ဆရာသခင္က . . .
”တကာ စစ္သူႀကီး . . . သံသရာမွာ . . . ဒုိ႔တေတြဟာ . . .
ဆံုလုိက္ ကြဲလုိက္ . . . ျပန္ဆံုလုိက္နဲ႔ . . . ။
ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ . . . သံသရာမွာ ဆံုေတြ႕လုိက္ရျခင္းမွာ . . .
တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ . . . ပညာရစရာ . . . မွတ္သားစရာ တစ္ခုခုကုိ ေပးႏုိင္ခဲ့ရင္ . . .
သံသရာမွာ . . . ဒုိ႔ ဆံုရက်ဳိးနပ္ပါတယ္ . . . “လုိ႔ ေျပာရင္း . . . ပရိသတ္ကုိ ၾကည့္လုိက္တယ္ . . . ။
ပရိသတ္ကလည္း . . . ဆရာသခင္ ဘာဆက္ေျပာမလဲ . . . နားေထာင္ေနတယ္ . . . ။
“တကာ စစ္သူႀကီး . . . ႀကံဳတံုး ႀကံဳခုိက္ . . . စကားလက္ေဆာင္ေလး . . . ပါးပါရေစ . . .
(၁) ႐ုိးဂုဏ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ပါ . . . ။
(၂) အငွားသံုးပစၥည္းကုိ . . . အငွားသံုးပစၥည္းမွန္း . . . သိပါ . . . ။
(၃) မိမိရဲ႕ ေတာက္ပမႈဟာ . . . သူတစ္ပါး မ်က္စိမက်ိမ္းေစနဲ႔ . . . ။
ဆုိတဲ့ . . . အခ်က္ (၃) ခ်က္ပဲျဖစ္တယ္ . . .  တကာစစ္သူႀကီး . . . ။
“(၁) ႐ုိးဂုဏ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ပါ . . . ဆုိတာက . . .
ခု . . . တကာစစ္သူႀကီး . . . ဒီေန႔ ဒီအေျခအေနကုိ ေရာက္ဖုိ႔အတြက္ . . .
႐ုိးရဲ႕လား . . . ဆုိတဲ့ . . . စာေမးပဲြေတြ . . . ဘဝမွာ . . . အမ်ားႀကီး အစစ္ခံရတယ္ မဟုတ္လား . . .
တပ္မွဴးေလးကေန . . . တပ္မွဴးႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ . . .
တပ္မွဴးႀကီးကေန စစ္သူႀကီး . . . ျဖစ္တဲ့အထိ . . . ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား . . . ”
လုိ႔ ဆရာသခင္က . . . ေမးလုိက္ေတာ့ . . . စစ္သူႀကီးက . . . ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ေျပာတယ္ . . . ။
ဒီေတာ့ ဆရာသခင္က ဆက္ေျပာတယ္ . . .
“ဒါေပမယ့္ . . . တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြဟာ . . . ႀကီးမားတဲ့ အဆင့္ေတြကုိ ေရာက္သြားရင္ . . .
ငယ္စဥ္ ႏုပ်ဳိစဥ္က . . . သူတုိ႔ ႐ုိးသားတဲ့ ဂုဏ္ေတြကုိ . . .
ဓန . . . ဥစၥာ . . . ေတြနဲ႔ လဲမိတတ္ၾကတယ္ . . . ။ အဲဒီအခါ . . . တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္ရင္ . . .
သူကိုင္တုိင္ေရာ . . . သူ႔မိသားစုေရာ . . . အရွက္တစ္ကဲြ . . . အက်ဳိးနဲ ျဖစ္တတ္တယ္ . . .
တစ္ဘဝလံုး . . . လူ႔ေဘာင္မွာ . . . ေခါင္းမေဖာ္ရဲေအာင္ . . . ျဖစ္တတ္တယ္ . . .
ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ရင္ . . . အရွက္ရစရာမရွိဘူး . . .
ဒါေၾကာင့္ . . . (႐ုိးဂုဏ္ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ပါ)လုိ႔  . . . ငါအရွင္ ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္ . . . ။

“(၂) အငွားသံုးပစၥည္းကုိ . . . အငွားသံုးပစၥည္းမွန္း သိပါ . . . ” ဆုိတာက . . . ဥပမာ . . .
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတုိ႔ . . . အျခား လူထုပုိင္ . . . အေဆာက္အဦးေတြကုိ ေရာက္သြားတဲ့အခါ
အဲဒီေက်ာင္းက . . . ဖ်ာေတြေပၚမွာ ထုိင္လုိ႔ရတယ္ . . .
အဲဒီေက်ာင္းက . . . စာအုပ္ေတြကုိ . . . ေတာင္းဖတ္လုိ႔ ရတယ္ . . .
သုိ႔ေသာ္ . . . အဲဒီေက်ာင္းက ထြက္လာတဲ့အခါ . . .
ဒါ . . . ကၽြႏ္ုပ္ . . . ဖ်ာ . . . ၊ ဒါ ကၽြႏု္ပ္ . . . ခြက္၊ ဒါ ကၽြႏ္ုပ္ . . . စာအုပ္ဆုိၿပီး . . . ယူသြားလုိ႔ မရဘူး . . .
အဲဒီ ပစၥည္းေတြဟာ . . . ဒီေက်ာင္းမွာ ရွိစဥ္ခဏမွာ . . .
ေခတၱငွားသံုးတဲ့ . . . “အငွားသံုး ပစၥည္းသာျဖစ္တယ္ . . . အခ်ိန္တန္ရင္ ျပန္ထားခဲ့ရမွာ . . . ”
“ဒီလုိပဲ . . . ေမြးရာက . . . ေသရာကုိ သြားၾကတဲ့ လမ္းမွာ . . .
မိမိမွာ . . . ရွိေနတဲ့ . . . ရာထူး . . . ဂုဏ္ရွိန္ . . . ပုိင္ဆုိင္သမွ် . . . ပစၥည္းမွန္သမွ်ဟာ . . .
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းက . . . ပစၥည္းေတြနဲ႔ . . . ဘာကြာလုိ႔လဲ . . .
အခ်ိန္တန္ရင္ . . . အားလံုးကုိ . . . ထားခဲ့ရတာပဲ . . . ၊ ထားခဲ့ရမွာပဲ . . .
လူသားသမုိင္းမွာ . . . ဘယ္လူသားတစ္ေယာက္မွ . . .
ေငြသားတစ္က်ပ္နဲ႔ . . . တမလြန္ကုိ သြားတယ္ဆုိတာ . . . မရွိခဲ့ဖူးဘူး . . . ။
ကုသုိလ္နဲ႔ . . . အကုသုိလ္ပဲ . . . ယူသြားလုိ႔ ရတယ္ . . .
“အငွားသံုးပစၥည္းကုိ . . . အငွားသံုးပစၥည္း”မွန္း သိသူဟာ . . . “ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ႏုိင္တယ္”
ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္သူဟာ . . . ဘယ္ေတာ့မွ . . . “အရွက္”မရဘူး . . . ။
မေရာင့္ရဲ . . . မတင္းတိမ္ႏုိင္ၾကသူေတြသာ . . . အရွက္ရၾကရတာ . . .
ဘဝမွ . . . ၿငိမ္းခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္ရင္ . . .
“အငွားသံုး ပစၥည္းကုိ . . . အငွားသံုးပစၥည္းမွန္း သိပါ”လုိ႔ . . . ငါအရွင္ . . . ေျပာျခင္းျဖစ္တယ္ . . . ။

“(၃) မိမိရဲ႕ ေတာက္ပမႈဟာ . . . သူမ်ား မ်က္စိ မက်ိမ္းေစနဲ႔ . . . “ဆုိတာက . . .
တကာ စစ္သူႀကီး . . .
လူ႔ဘဝဆုိတာ . . . မနာလုိ . . . ဝန္တုိမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ . . .
ရွိရင္လဲ . . . မရွိသလုိသိပါ . . . ၊ သိရင္လဲ . . . မသိသလုိသိပါ . . . ။
မိမိရဲ႕ ေတာက္ပမႈဟာ . . . သူတစ္ပါး မ်က္စိ က်ိမ္းတဲ့ အထိ . . . သြားေတာက္ပ မိရင္ . . .
ၿငိမ္သက္ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ . . . ဘဝေလး တစ္ခုကုိ . . . ဘယ္လုိမွ မရႏုိင္ဘူး . . . ။
က်ီးကန္းေတြလုိေပ့ါ . . . သာမာန္အခ်ိန္မွာ တည့္ၾကေပမဲ့ . . .
တစ္ေကာင္ေကာင္က သားတစ္ရလုိက္ၿပီ ဆုိရင္ . . .
ဟုိလူကထုိး . . . ဒီလူက . . . ဆိတ္နဲ႔ . . .
အဲဒီသားတစ္ . . . ပါးစပ္က . . . မလြတ္ခ်သမွ် . . .
အထုိးအဆိတ္ခံရေတာ့တာပဲ . . . ”

ဤပုိ႔သေသာ ေမတၱာေၾကာင့္
တစ္ေန႔မွာေတာ့ . . . ဆရာသခင္နဲ႔ တပည့္ဟာ . . .
သုဝဏၰသွ်ံေတာင္ထိပ္မွာ . . . အဓိ႒ာန္ဝင္ၾကရင္း . . .
ေတာင္ထိပ္က . . . ေတာင္႐ုိးေပၚအတုိင္း . . . စႀကၤန္ေလွ်ာက္ေနတယ္ . . . ။
ဆရာသခင္ဟာ . . . (ေမတၱသုတ္)ကုိ . . . စၾကၤန္ေလွ်ာက္ရင္း . . . ရြတ္ဆုိပူေဇာ္ေနတယ္ . . . ။
ေတာင္႐ုိးအတုိင္း . . . ေလွ်ာက္လာၾကရင္း . . . တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ . . . နားၾကတယ္ . . .
တပည့္က . . .
“ဆရာသခင္ . . . ေမတၱာပုိ႔ရာမွာ . . . ထိေရာက္စူးရွတဲ့ . . . နည္းလမ္းေလးမ်ားရွိရင္ . . . သိလုိပါတယ္ . . . ။
လုိ႔ လွမ္းေျပာလိုက္ေတာ့ . . . ဆရာသခင္က . . .
“ငါ့တပည့္ . . . ဒီေလာကမွာ . . . ေမတၱာထက္ . . . ထက္ျမက္တဲ့ လက္နက္ဟာ . . . မရွိဘူး . . .
သီလ . . . က . . . မေပးႏုိင္တဲ့ ပစၥည္းလဲ မရွိဘူး . . . ၊ ဒုိ႔ရဲ႕ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ရွင္ . . .
ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားရွင္ . . . ကုိယ္ေတာ္တုိင္ေသာ္မွ . . .
“ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး”ကုိ ေမတၱာနဲ႔သာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္ . . . ။
အနႏၱစၾကဝဠာႀကီး တစ္ခုလံုးကုိ . . . ေမတၱာလႈိင္းေတြနဲ႔ လြမ္းၿခံဳထားတယ္ . . . ။
ေမတၱာပုိ႔ျခင္းမွာ . . . ထိေရာက္တဲ့ . . . ေမတၱာပုိ႔နည္းေတြ . . . ရွိတဲ့အနက္ . . .
တကယ္ ထိေရာက္တဲ့ နည္းတစ္ခုကုိ . . . မင္းကုိ ေျပာမယ္ . . . ”

စဥ္းစားၾကည့္ ငါ့တပည့္ . . . ဘုရားရွင္က ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တယ္ . . .
သံသရာ . . . မွာ . . . ဒုိ႔ဟာ ေမြးလုိက္ ေသလုိက္နဲ႔ . . . ဒုိ႔ရဲ႕ အ႐ုိးေတြဟာ . . . ေတာင္လုိပံုခဲ့ၿပီတဲ့ . . .
ဒါဆုိရင္ . . . ဒုိ႔ရဲ႕ . . . ေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ . . . မိဘေတြရဲ႕ အ႐ုိးဟာလဲ . . . ေတာင္(၂) ပံုစာ ျဖစ္မွာေပါ့ . . .
ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ . . . ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း . . . သူငယ္ခ်င္း . . . ေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ . . . အ႐ုိးေတြဟာလည္း . . .
ေတာင္ပံုရာပံု . . . ရွိမွာေပါ့ . . .
ဒီေတာ့ . . . သံသရာမွာ . . . ဒုိ႔တေတြဟာ . . . သားအမိ၊ သားအဖ၊ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ . . .
ေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲ . . . ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ . . . တစိမ္းဆုိတာ . . . မရွိဘူး . . . “။
ငါ့တပည့္ . . . ကုိယ္ေမတၱာပုိ႔မည့္လူကုိ . . .
သံသရာတစ္ခုခုက . . . ကုိယ့္အေမ . . . ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လုိ႔ . . . သတ္မွတ္ၾကည့္ပါလား . . .
အေမ . . . ေနရာမွာ ထားၿပီး . . . ေမတၱာပုိ႔ၾကည့္ပါလား . . . ။
အေမဆုိတာ . . . ရယူသူမဟုတ္ဘူး . . . ေပးဆပ္သူ . . . ။
မင္းရဲ႕ . . . ရန္သူကုိ ျဖစ္ေစ . . . ဒီလုိ စိတ္ထားႏုိင္ၿပီး . . . ေမတၱာပုိ႔ႏုိင္ရင္ . . .
ဒီေမတၱာပုိ႔နည္းဟာ . . . အရမ္းထိေရာက္တယ္ဆုိတာ . . . မင္းေတြ႕ရလိမ့္မယ္ . . . ။

အရပ္(၁၀) မ်က္ႏွာကုိ . . . ေမတၱာပုိ႔ရာမွာလည္း . . .
“အေရွ႕အရပ္တြင္ရွိေသာ . . . လူတန္ျဗဟၼာ . . . သတၱဝါအားလံုးတုိ႔သည္”လုိ႔ ဆုိရာမွာ . . .
အေရွ႕အရပ္မွာရွိတဲ့ . . . လူနတ္ျဗဟၼာ . . . သတၱဝါအားလံုးဟာ . . .
ကုိယ့္အေမ . . . ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ၿပီး . . . ေမတၱာပုိ႔ၾကည့္ပါ . . .
ကုိယ္က်ဳိးမပါ . . . ေမတၱာ၊ ေစတနာသက္သက္နဲ႔ . . . ေမတၱာပုိ႔ၾကည့္ပါ . . .
အဲဒီ . . . မင္းပုိ႔လုိက္တဲ့ . . . ေမတၱာေတြထက္ . . .
အဆေပါင္းမ်ားစြာ . . . မ်ားျပားလွတဲ့ ေမတၱာေတြဟာ . . .
မင္းဆီကုိ ျပန္လာလိမ့္မယ္ . . . ငါ့တပည့္ . . . ။
ခု ငါေျပာတဲ့ . . . အေၾကာင္းတရားေတြကုိ . . . မင္းသေဘာေပါက္ရဲ႕လား . . . ငါ့တပည့္ . . . ”
လုိ႔ေျပာလုိက္ေတာ့ . . . တပည့္က . . . သေဘာေပါက္ေၾကာင္း ေျပာလိုက္တယ္ . . . ။

ၿပီးေတာ့ . . .
သုဝဏၰသွ်ံေတာင္ထိပ္က . . . ေအာင္တံခြန္ေစတီဖက္ကုိ . . .
တရားထုိင္ဖုိ႔ . . .
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ . . . ဆက္လက္ထြက္ခြါသြားၾကေတာ့တယ္ . . . ။

ဤပုိ႔သေသာ ေမတၱာေၾကာင့္ . . .
ဤ . . . ဘဝႏွင့္ . . .
ပါရမီလမ္း၌ . . .
ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ . . .
အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာ္ခဲ့ဖူးေသာ . . . အေမ . . . တုိ႔အားလံုး . . .
ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ . . . ရႊင္လန္း . . . ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ . . . ။

ကၽြႏု္ပ္၏ . . . ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီးေသာ . . . ကုသုိလ္တုိ႔တြင္လည္းေကာင္း . . .
ကၽြႏု္ပ္၏ . . . ျပဳလုပ္ဆဲ . . . ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတြင္လည္းေကာင္း . . .
အမွ်ရၾကပါေစသား . . .
“ဤ . . . ပုိ႔သေသာ . . . ေမတၱာေၾကာင့္ . . . ” . . . ။
7:36 AM 10/3/2011

ဦးေကာဝိဒ ဝစီပိတ္ဆရာေတာ္

Tags:

About laisaitai